Monsters of Folk – comprised of Bright Eyes’ Conor Oberst and Mike Mogis, My Morning Jacket’s Jim James and singer/songwriter M.Ward – will be releasing their first collaborative album on September 22nd. The self-titled effort was recorded in Malibu, CA and Omaha, NE, and produced by Mike Mogis. Although these critically acclaimed artists have shared the stage before, this album marks their first recorded output as a band. The record will be released in North America on Shangri-La Music, and internationally on Rough Trade (UK/Europe), Spunk Records (Australia/New Zealand) and P-Vine Records (Japan).
All four members play every instrument on the album, supplying everything from drum kills to cascading backing vocals. The songs – some road-worn fables, some intimate and intricate with electronic elements, some woozy and sun-soaked – are everything one expects from these four musical minds collaborating together. The album exudes a warm, organic spaciousness, filled by brilliant choruses, intoxicating harmonies and effortless melodies, as each member brings his own strengths to the table to create one perfect whole.
Ik ben op een video gestoten waarin Filip Saerens, hoofdredacteur van RifRaf aan het woord is. De video was blijkbaar een afstudeerproject aan de Arteveldehogeschool van vorig academiejaar. Volgens de maker gaat de video over “de (mogelijke) ondergang van gedrukte muziekmagazines en de ‘boom’ van zulke magazines online”. Saerens heeft maar één hoofdreden waarom al die muziekwebsites er zijn: money…
Het zou me verbazen mocht een van de bestaande muziekwebzines ooit ‘1.500 euro’ hebben neergelegd om hun website te laten bouwen. Ik zou niet weten waar wij dat geld zouden moeten halen. Anderzijds, voor een deftige website heb je een pak meer nodig dan dat. En RifRaf heeft een maandelijks budget dat hoger ligt dan 20.000 euro. Dat is niet weinig.
Plots moest iedereen een Wii hebben. Het werd ook cool om te gamen want voor het eerst verschoof de aandacht zich van individuele tamzakkerij naar collectieve lichaamsbeweging. Hele gezinnen stonden met controllers in hun handen, klaar om hun fitheid op de proef te stellen. Microsoft (XBox) en Sony (Playstation) hebben die plotse voorsprong van Nintendo (Wii) met lede ogen gevolgd en kijk, een nieuwe evolutie uit het XBox-kamp dient zich aan. Kijk maar naar het filmpje hieronder, dat toont hoe XBox de grenzen opnieuw een stuk verlegt:
Uit diezelfde gamewereld is jullie uiteraard de lancering van Beatles Rock Band niet ontgaan. Geen idee of het zo leuk zal blijken als het er op de trailer uit ziet, maar… wow.
Ach ja, op de duur gaat het ook allemaal vervelen natuurlijk. En dan sta je daar met je pas aangekochte Playstation-gitaar, want een console alleen is voor dit spel niet voldoende. Edoch, wie dit in zijn bezit krijgt, ik wil het wel eens komen testen.
Wie de debuut-ep van Penguins Know Why nog niet in zijn bezit heeft en daar iets aan wil veranderen: ze bieden hem vanaf vandaag gratis via hun blog aan. Hierheen!
Ik heb ze leren kennen via Rock Ahoy, het fijne piratenprogramma van Katia Vlerick op zondagmiddag (StuBru). Ik heb me na het beluisteren van onderstaand nummer hun nieuwe plaat, Primary Colours, aangeschaft en dat heeft me nog niet gespeten. Vooral de eerste helft is zalig en haalt alle leuke dingen uit de jaren tachtig naar boven. Oordeel vooral zelf!
Ik heb verdorie bijna een maand op de goedkeuring van de RVA moeten wachten (die er uiteindelijk een aantal dagen na de maximumtijd kwam), maar sinds vorige week ben ik als vrijwilliger actief bij Poppunt. En ik blijf er tot ik opnieuw vast werk heb. Ik hoef jullie Poppunt wellicht niet meer voor te stellen. Hun basistekstje is:
Poppunt is het aanspreekpunt voor muzikanten & dj’s in Vlaanderen. We geven info & advies en wijzen je de weg in de muzikale jungle. Onze missie: talent een duw in de rug geven.
Omdat muziek ook onze passie is.
Het mag dan ook niet verbazen dat werken voor Poppunt de max is. Het is alsof je je hobby beoefent, maar dan een dag lang. Ik word er trouwens voornamelijk ingeschakeld in het redactionele luik, zowel voor het vernieuwde Poppunt Magazine als voor de fonkelnieuwe website, die mooi aansluit bij hun muzikantennetwerksite vi.be. Zo mag ik onder meer het fantastische wie-doet-wat-schema verder invullen met video-interviews met relevante namen in kwestie.
Poppunt heeft trouwens een sterk videoluik, en dat staat nog in zijn beginschoenen. In de serie Tips & Tricks bijvoorbeeld ‘gitaareffecten‘ en ‘opwarmen voor drummers‘. In de reeks ‘repetitiekoten’ onder meer Team William en Galacticos. Voorstelling van De Kreun in de serie ‘hotspots’. Kijk er gerust eens rond, zou ik zeggen.
Morgen beginnen Les Nuits trouwens voor mij. Eerst enkele interessante landgenoten eruit pikken tijdens de nuit belge. Zaterdag eens kijken wat het Oostenrijkse hypeje Soap&Skin live kan.
En we blijven bij Sonic Youth. Vorige week waren ze te gast bij Jools Holland. In 1992 waren ze een van de allereerste bands die voor de camera’s van dit programma gingen staan.
Uit hun volgende maand te verschijnen ‘The Eternal’ – voor het eerste op Matador! – bracht Sonic Youth drie nieuwe nummers en een oude bekende. Merk op dat Mark Isbold (ex-Pavement) full time member is:
- What We Know: een duet Ranaldo-Gordon.
- Antanna: Thurston aan de microfoon. Met veel oog voor Kims gestileerde handschoen.
- Sacred Trickster: openingsnummer van ‘The Eternal’. Huppelende Gordon aan de microfoon. Voorlopig onze favoriet.
- Teenage Riot: omdat het publiek graag iets herkenbaars hoort.
Hebben jullie dat ook soms, dat je een nummer, dat je al echt veel hebt gehoord plots bijzonder fantastisch vindt, terwijl je het daarvoor maar gewoon vond? Ik had het daarnet toen ik mijn favoriete Sonic Youth-plaat Dirty nog eens oplegde. Geen haar op mijn hoofd dat eraan zou gedacht hebben dat ik er een song leuker zou vinden dan ‘Orange Rolls, Angel’s Spit‘. En dan plots, begint ‘JC‘, achteraan op de plaat, bijna weggemoffeld. En dat nummer dat je al zoveel hebt gehoord en altijd vrij betekenisloos is geweest, is eensklaps zo goed dat je er bijna onwel van wordt. Ik word van weinig muziek onwel omdat ze zoveel in me teweegbrengt. Het gebeurt altijd bij enkele Godspeed-nummers. Ik ben daar dan ook zeer voorzichtig mee.
‘JC’ is jammer genoeg nergens in goede kwaliteit op YouTube te vinden. Ik denk niet dat ze dit nummer vaak live hebben gebracht buiten hun promotournee voor Dirty. Uit deze tournee is één video te vinden waarin Sonic Youth het nummer brengt, al moet je er wel het (eveneens leuke) ‘Drunken Butterfly’ voor uitzitten. De woorden komen – wat had je gedacht – uit de mond van Kim Gordon.
Always cast a pair of hose
spaces pressed together rose
arms around each others back
you know that i liked you Jack
and all the other boys who pose
a silent dance in the woods
in this love of bite that’s shown
another can of coca cola
don’t you ever call me Mom
freckled dancing in the plant
and air so thin I wanted time
as far as you can see it’s fun
you’re nothing but a history
a second here and then you’re gone
quicksand quicksand all around
turn the corner just beyond
the shadows move and change the groove
and something tells me not to brood
turning round and that’s a show
you’re walking through my heart once more
don’t forget to close the door
i’m not certain what you found
all the men want a charming word/whore
like a crown full of jewels
sunny skies and angels please
falling down upon my knees
that wasn’t how its supposed to be
clear blue eyes, just as tries
the wind is busy blowing dizzy
you’re dreams were shot like a star
exploding in a mind somewhere
doing something on a dare
pulling a trigger like breathing air
a sunkissed boy that gave no thought
to what he’d made while others saved
ocean spreads a candle said/candle’s head
it’s dripping in my hand, you’re dead
little brother reminding me
moments take forever tree
you can see as far as sin
don’t you know the shape i’m in
you’re walking through my heart once more
don’t forget to close the door
Opvallend veel jong volk op Polsslag. Het was alsof hele middelbare scholen er met bussen waren gedropt voor een namiddaguitstapje. Groot complex ook, die Grenslandhallen. Een mens zou er verloren lopen. Ik denk dat Buck 65 zijn optreden in een gigantische loods voor om en bij 35 man ook anders had voorgesteld. Ach ja, het is nooit plezant om te moeten beginnen. “I’m glad to see you few people here”. “I guess you don’t like Twin Peaks, ’cause half of the crowd left during this song.” Hij kon er zelf nog om lachen.
Er waren drie hoofdrolspelers in Hasselt, samen met Shearwater de enige redenen waarom ik naar Hasselt ging. Ik ben nooit een grote fan geweest van The Libertines/ Babyshambles / Pete(r) Doherty, al moet ik bekennen dat ik het ook nooit een grote kans heb gegeven. De hamvraag bij Pete Doherty is uiteraard of hij zal komen of niet. Je zou hem eigenlijk op je affiche kunnen zetten om massaal veel volk te lokken omdat je toch weet dat zijn fans al half hadden ingecalculeerd dat hij ‘op het laatste moment ziek is geworden’. Jammer genoeg is dat nogal illegaal, zoals ze bij het Bucharest Rock Arena Festival hebben onvervonden. (U weet wel: zeggen dat AC/DC komt terwijl de band dat in alle talen ontkent).
Soit, Peter Doherty heeft er mooi voor gezorgd dat mijn Yeah Yeah Yeahs-optreden deels om zeep was door een slechte locatie in de zaal met een slecht geluid tot gevolg. Had ik op voorhand geweten dat hij zijn vlucht zou missen en van plaats zou wisselen met Karen O en co, waren we niet op het laatste moment een al volle zaal binnengestapt waar we enkel nog aan de zijkant naar voor konden om te moeten vaststellen dat Peter er niet stond. In de plaats stond een synthesizer en drumtoestel klaar en kregen we ‘Heads Will Roll’ te horen, uit dat beweeglijke lichaam van Karen O. Wat een vrouw is dat toch. Krijst, spuwt in het rond, beweegt mannelijk en blijft verdomd sexy. Karen, please, we could use a good singer in our band.
Toch ging de prestatie van de dag naar die andere Karin, die met haar soloproject Fever Ray een van de meest bevreemdende optredens gaf die ik ooit heb gezien. We staan daar allemaal samengepakt, de spanning hoog om te zien wat het live zal brengen en vooral hoe ze het zullen brengen. Een spel van rook en licht begint. Voor je het weet staat een gigantische aardappel/eland/yeti/whatever aan de microfoon en hoor je hoe een van de meest adembenemende stemmen van de laatste jaren live klinkt. Het optreden van Fever Ray was een auditief en visueel spektakel, waarbij we het gezicht van Karin eigenlijk nooit echt goed hebben kunnen zien, ook nadat ze haar aardappelpak na drie nummers aan de kapstok had gehangen. Ze weten daar in Zweden blijkbaar goed hoe ze spanning kunnen opbouwen én erin kunnen houden.
