Er is weinig ergers voor te stellen dat je eigen kind te moeten begraven. Vandaag was ik op de begrafenis van een vierjarig kind. Zijn moeder is een collega van me en is een vriendin van mijn moeder. De jongens heeft een gevecht tegen kanker verloren dat al meer dan een jaar aan de gang was.
Zoals te verwachten, werd het een emotioneel bijzonder zware viering. Ook voor mij, al bleef ik er stoïcijns kalm onder. Het was een katholieke viering, waar ik alle respect voor heb, maar één element stootte me toch tegen de borst. Door een lerares werd een tekst voorgelezen vanuit het standpunt van de jongen. Daarin stond onder meer dat hij blij is geweest met zijn zorgzame ouders en zijn broer en zus. Toch had hij nog één grotere vriend, jawel, Jezus Christus. Zijn klasgenootjes hadden maar half door wat er aan de gaande was. Het lijkt me sterk mocht een vierjarig jongetje het concept Jezus Christus begrijpen, laat staan dat hij er een vriend van was.
Ik ben zelf katholiek opgevoed en hoewel ik al een tiental jaar niet meer naar de kerk ga, kon ik al de standaardtekstjes in mijn hoofd nog opzeggen. Had ik gewild. Wat me stoort aan deze vorm van zingeving, die trouwens erg fantastisch in elkaar zit, is de onmogelijkheid om met sommige problemen om te gaan en hoe ze dat wegmoffelen. De priester gaf toe dat het moeilijk was op een dag als deze om God te danken maar toch was hij de enige waarbij we terecht konden. Waarom heeft God dit toegelaten? Op sommige vragen zijn geen antwoorden maar hij is alleszins niet in de fout gegaan. Het deed me denken aan een uitspraak van kardinaal Daneels n.a.v. de euthanasie van Hugo Claus: “mensen willen het lijden geen plaats meer geven in hun leven.” Geef me eens een zinvol antwoord waarom dat nodig zou zijn? Omdat je dan de goede dingen zou kunnen zien? Omdat je je op andere momenten gelukkig kan voelen? Dat kan je ook perfect wanneer je 99% van onze doodgewone dagen doorkomt.
De waaromvraag vervalt onmiddellijk wanneer je ervan uitgaat en aanvaardt dat het leven een toevalligheid is waarbij je van niets naar iets gaat en terug niets wordt. Dit verhaal heeft de mensheid nooit graag gehoord en ze stelt zich nu al eeuwen centraal in het grotere plan om een houvast te hebben. De biologische, wetenschappelijk verdedigbare waarheid is de enige die er is. Ik maak me vaak de bedenking dat het grootste probleem van de mens zijn doorgedreven zelfbewustzijn en intelligentie is. Jammer genoeg is het hypothetische afschaffen ervan ook maar een makkelijkheidsoplossing.
Ik vind het niet onbelangrijk te weten wanneer je moet spreken. Het is even belangrijk te weten wanneer je je klep moet houden. Zelf ben ik beter in het tweede eigenlijk. Zes mensen die ik vandaag en gisteren tegen het lijf liep niet.
Op het gratis optreden van Bon Iver gisteren moest je een kwartier op voorhand zijn om nog binnen te kunnen en stond iedereen die erin geslaagd was de nieuwe demi-god te bekijken in een vervelend vochtige hitte op elkaar geplakt. Drie wijven voor mij hadden totaal geen idee hoe Bon Iver zou klinken en waren licht teleurgesteld dat ze niet konden shaken. De een, met duidelijk wat te veel binnen, vond het degoutant dat mensen ’sshh’ riepen om de zaal volledig stil te krijgen en ze vond het er allemaal veel te serieus, wat ze beantwoordde met overdreven luide ’sshh’s’, ook tijdens de nummers. Giechelen, ongepast klappen, overleggen hoe lang je er nog zou staan, doe het gerust tijdens een optreden van Nine Inch Nails als het dan toch tijdens een concert moet maar toch niet bij Bon Iver. Ik had echt zin om haar met haar haren vast te pakken en haar met haar hoofd tegen de muur te kloppen. Dat zou het optreden natuurlijk nog meer verstoord hebben.
Een gelijkaardige reactie had ik daarnet niet toen drie kerels van om en bij de 100 kilogram voor mij kwamen staan bij Girls In Hawaii. Gelukkig spelen de Walen vaak hard en het was vooral tijdens ‘Plan Your Escape’, dat enkel op twee akoestische gitaren gebracht werd, dat het me immens stoorde dat ze voor mijn neus hun levensverhaal aan elkaar kwijt moesten. En ondertussen maar de ene na de andere sigaret opsteken (in de AB is een rookverbod). Zeer stoer hoor, fuckers. Ik kan echt geen mensen verdragen die zichzelf zo superieur vinden dat ze denken hun eigen regels te mogen creëren waarbij ze geen rekening houden met anderen. Een ervan kwam tegen mij lullen toen hij mijn gezicht zag. Ja hoor, zal zeker werken.
Los daarvan heb ik een echt goed Girls In Hawaii gezien, al waren ze een half jaar geleden in het Koninklijk Circus nog iets beter. Hun ‘Plan Your Escape’ is op dit moment een van mijn platen van het jaar. Het voorprogramma was het gruwelijk onbekende V.O. trouwens, de band van Boris Gronemberger die dit jaar het erg fijne ‘Obstacles‘ uitbracht. We blijven in België morgen met Headphone. Ik vraag me af welk trio er nu voor mijn neus zal komen staan…
Gunther Van Passel was een getalenteerd en erg beloftevol songwriter uit Leuven en twee jaar lang de bezieler van de vandaag veel te onbekende band Stormdaisy. Stormdaisy was actief tussen 1989 en 1991 en hield op te bestaan toen Van Passel na een ongeluk in de Alpen overleed. De vezamelde opnames, het verhaal en alles rond Stormdaisy is nu toegangelijk op The Stormdaisy Archives. Enkele weken geleden was er in Het Depot een tribute waar heel wat vrienden en bekende songwriters een song van Stormdaisy brachten.
Geniet mee van het prachtige ‘No Flowers in the Back of My Mind’ en bekijk de video’s op Youtube…
Het is een beetje makkelijk om te lachen met Jean-Marie Pfaff. Het is anderzijds een stuk moeilijker om er niet mee te lachen. Het is vast een goed mens, een beetje in de zin zoals we allemaal beslist goede mensen zijn. Het is in de eerste plaats een goede keeper, maar wie weet dát nog? Nu begint de goede Jean-Marie een tijdschrift. Titel: Jean-Marie. Oplage: 70.000.
‘Jean-Marie’ is het eerste personality magazine van België (‘Goedele’ komt nog!) en wordt ongetwijfeld een smashing hit. We zaten toch allemaal te wachten op een interview met Kelly en Carmen Pfaff? Het leuke aan ‘Jean-Marie’ is dat J-M alle interviews zelf afneemt – al laat hij het uitschrijven jammer genoeg aan anderen over – en er zo zijn idolen uitpikt. Het tijdschrift noemt zichzelf ‘het leukste en sportiefste magazine van 2008′ (euhm, en wat in 2009?) wat impliceert dat er een lichte nadruk op sportfiguren ligt. J-M hoopt dan ook voor zijn volgende editie Nelson Mandela, Michael Schumacher en Maradona te strikken. Het is een doel zoals een ander en ik zou er ergens wel graag bij zijn wanneer J-M Mandela interviewt.
Er is vast een markt voor dit tijdschrift want wie het na zeven seizoenen van de televisiereeks nog altijd uithoudt, zal ook wel 5,95 euro veil hebben voor uren leesplezier, ook al is het voor de mooie foto’s. Het is ook een typisch product van onze tijd waarin alles gericht is op individuele beleving (hoe we eten tot hoe we omgaan met media) en waarin ieder individu ook nog eens zijn stem wil laten horen. Een beter voorbeeld dan deze blog kan er niet zijn. Dit tijdschrift is dan ook op te vatten als een blog, zij het gedrukt en wat grootschaliger aangepakt. Hij verdient het.
Jean-Marie Pfaff is een merknaam geworden en de gewezen keeper is een beetje uitgegroeid van een wandelend reclamebord (al is hij dat nog steeds) naar een product dat zelf een economische waarde heeft. Zo drink ik dagelijks The Pfaffs Chardonay, afgewisseld met hun Cabernet Sauvignon. Voor een flesje champagne Milléseme, waarvan J-M zelf beweert dat het goede kwaliteit is, betaal je maar 28,25 euro. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ken de hele stripreeks al uit het hoofd. Gelukkig heeft J-M ook een hart want zijn J-M-fonds organiseert activiteiten voor sociale gevallen. Tiens, zou ik daar geld van kunnen trekken?
Het was een goed plan om vandaag een dag verlof te nemen met je verjaardag en al. Je zal wellicht zien dat Odin opnieuw op onze vloer heeft gepist. Dat wordt een vlek die we niet meer uit het parket krijgen. Misschien kan je daar nog wat schoonmaken… Lindsay Lohan gaat trouwen. Dat is wellicht wel even slikken. Het is met een vrouw, mocht dat de pijn verzachten. Verder weet je net zo goed als ik dat onze berg afwas buiten proporties is dus als jij die vandaag doet, doe ik het wel eens een andere keer. Oh, en misschien kan je het licht in ons toilet eens herstellen want zo zonder licht is toch ook maar donker. En dat ene licht in de badkamer misschien ook. Je moet hiervoor wel naar de winkel om nieuwe lampen, uiteraard. De vuilniszakken mogen ook wel eens naar beneden, eigenlijk. Ik heb deze morgen trouwens al je cornflakes opgegeten, dus je hebt niets om te eten. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik je laatste pak koeken naar mijn werk heb meegenomen. Ik geef je bij gelegenheid wel eens een terug.
Hét nieuws van mijn dag, al had ik het dankzij een bericht via hun mailing list wel al zien aankomen, was de bekendmaking van het nieuwe Sigur Rós-album. We moeten er zelfs niet bijzonder lang op wachten want op 23 juni ligt ‘með suð í eyrum við spilum endalaust‘ in onze platenwinkels. Zoals de titel van de plaat al enigzins aangeeft, kunnen we ons aan heel wat IJslands verwachten. Toch zal de band voor het eerst ook een Engelstalig nummer uitbrengen, dat ‘festival’ zal heten. Naar het Engels vertaald heet de plaat trouwens ‘with a buzz in our ears we play endlessly’.
De tracklist is de volgende:
gobbledigook
inní mér syngur vitleysingur
góðan daginn
við spilum endalaust
festival
suð í eyrum
ára bátur
illgresi
fljótavík
straumnes
all alright
Op hun website hebben de IJslanders ook al hun eerste single vrijgegeven. ‘gobbledigook’, een woord dat ik wel uit de mond van een dronken Limburger hoor komen, is een voor hun doen snel en vrolijk nummertje geworden. Je moet echter ouder dan 18 zijn om de video te bekijken en dat kan wel eens aan de nudisten liggen die zich op verschillende manieren uitleven in een bosrijke omgeving. Ja, dit wordt vast de meest bekeken clip van het jaar. Hopelijk laten alle geïnteresseerden hun geluid aan staan.
Iemand wakker gebleven deze nacht om de landing van Phoenix op Mars te volgen? Ik niet, maar het eerste wat ik deze ochtend controleerde was of die veilig verlopen was – de helft van zulke dingen mislukt, al dan niet door stomme menselijke fouten – en dat bleek het geval. Nu staat dat ding daar, te graven, te analyseren, te fotograferen en signalen naar de NASA door te sturen. Ik vind zulke dingen razend interessant. Vergelijk het met eerste berichten van net ontdekt land op het einde van de 15e eeuw. Het is een van de weinige dingen die een gehele wereldbol in dezelfde richting kunnen doen kijken en niet onder de categorie ramp gecategoriseerd worden.
Intussen ben ik op tv geweest maar zat ik te veel op mijn werk en op de trein om daar iets van te merken. Intussen ben ik nog een grotere fan geworden van Bon Iver dan ik al was. Donderdag speelt deze Justin Vernon gratis in de Vooruit, mensen. Wees toch ook niet te talrijk aanwezig, zodat ik ook nog binnen kan.
Vanaf er mensen enige vorm van rijkdom begonnen te vergaren, waren er anderen die al dan niet uit eigen wil niets deden en probeerden kruimels van die rijkdom op te vangen. Daklozen en bedelaars zijn ouder dan de straat en heb ik altijd een vreemd fenomeen gevonden. Ik kan me niet voorstellen dat ik, eenmaal aan lager wal geraakt, in een situatie terecht kom waarin ik het gewoon opgeef en me op me op het voedpad ga zetten. De enige reden die ik zie om in zo’n situatie terecht te komen is een filosofische waarbij je bewust afstand doet van al je bezittingen. Maar dan heb je toch bezittingen nodig om te overleven. En ik kan me niet voorstellen dat alle daklozen deze filosofie volgen.
In essentie heb je drie types daklozen/bedelaars (die ik voor het gemak gelijkstel want sommige bedelaars hebben wel een ‘dak’ en sommige daklozen zijn geen bedelaars).
Je hebt de lakse bedelaar die staat, zit, ligt of zich voortbeweegt en zijn medemens veelal niet probeert te overtuigen iets in hun geldbakje te leggen. Soms staat er een bordje bij met “ik heb honger”, hebben ze een hond naast zich of een baby in de armen om het allemaal nog wat schrijnender te maken. Zeer verstandig om in zo’n geval aan gezinsuitbreiding te denken. Een bekende Gentse dakloze weigert zelfs giften en loopt voortdurend met plastic zakken langs de tramlijnen in de studentenbuurt. De man zou Antoon heten en heeft zelfs een fangroep op Facebook. Je moet een beetje mee zijn met je tijd, natuurlijk.
De artistieke bedelaar probeert iets met een instrument, zijn stem of zijn lichaam te creëren dat door anderen mooi moet gevonden worden en hen moet aanzetten hen met geld te belonen. Vaak verstoren ze de muziek van mijn mp3-speler en ben ik daarom niet snel geneigd hen sympathiek te vinden. Wat ze brengen is dan ook nog eens van zo’n bedenkelijk niveau dat je ze eerder uit medelijden iets zou geven dan hen te belonen en dat ondanks het toelatingsexamen van de MIVB. Een uitzondering is het wellicht Spaanse of Latijns-Amerikaanse dametje dat ik vaak in de metrogang van Brussel-Centraal tegen het lijf loop en dat zo krachtig gitaar speelt en zingt dat ik er altijd gelukkiger van wordt als ze er staat. Op een dag koop ik een cd van haar. Op een dag geef ik haar een zaal in Gent. (Ik heb het hier voor alle duidelijkheid niet over muzikanten die even op straat willen spelen om wat te oefenen of voor de lol want mensen als Tom Barman en Vive la Fête hebben in het verleden ook op straat gezongen.)
Dan heb je nog de assertieve bedelaar die je vriendelijk komt zeggen dat hij op straat leeft en geld nodig heeft om aan eten te geraken. Wanneer ze geen Nederlands kunnen, geven ze je een papiertje, wanneer ze er Belg uitzien en wel onze taal beheersen, zijn het mensen die vaak resultaten boeken. Je moet je er enorm voor verlagen maar het loont. Vandaag nog werd ik door een assertieve bedelaar – jong, lange baard, bijna zwarte handen – aangesproken in het station van Antwerpen. In zo’n geval kan ik het niet maken om hem niets te geven zonder me slecht te voelen, dus ik greep in mijn broekzak, probeerde geen 2-euro-stukken boven te halen en gaf hem iets in de buurt van anderhalve euro. In de 35 seconden die hij bij mij stond heeft hij zich 28 keer geëxcuseerd, wat het allemaal nog pijnlijker maakte en wat bij mij eerder een tegenwerkend effect teweeg bracht. In feite betaal je die mensen om je niet slecht te voelen, dus of je dat nu aan drank uitgeeft of aan bedelaars, het prijsverschil kan groot zijn.
Mijn beloning voor mijn ‘goede daad’ was een wagon met voor me en achter me kinderen die varieerden van drie tot zeven. Ach, het was fantastisch om Dylan ‘Absolutely Sweet Marie’ te horen zingen met een live achtergrondkoor van gesnotter, geschreeuw en gejoel. Ik had beter ‘The Kids’ van Lou Reed opgezet. Het waren dan nog West-Vlaamse kinderen want om de een of andere reden maken mensen uit die provincie meer lawaai dan anderen. Het voordeel aan treinen van en naar je werk is dat er gelijkgezinden rondom je zitten die de rust, die ik op dat moment hard nodig heb, van anderen respecteren. Ik zat ooit eens met een school West-Vlaamse, vrouwelijke 65-plussers op mijn vroege wagon en het gekwetter dat die produceerden oversteeg elke geluidsnorm in Vilvoorde. Ik verwijt die kinderen helemaal niets want ze kunnen er zelf niet aan doen. Een lange treinrit is tegennatuurlijk voor hen omdat je er niet goed kan slapen en nog minder kan bewegen. De ouders voor me hebben meer dan vijftig keer het werkwoord ‘poepezitten’ – een woord dat ik nog nooit had gehoord – gebruikt maar het maakte allemaal niet veel uit. Mocht de NMBS er nu eens over denken om sommige wagons te voorzien voor mensen die veel geluid willen of zullen produceren en andere die op hun gemak een boek willen lezen, zou dat al geen serieuze verbetering zijn? Ook ik heb recht op een aangename zondagnamiddag.
Vorige week kreeg mijn sympathieke collega, die samen met mij een een bureau deelt, telefoon van de schooldirecteur van haar jongste zoon. De jongen is 18 en was op het moment op schoolreis in Turkije. Mijn collega begon te beven en uit het telefoongesprek kon ik afleiden dat haar zoon iets had uitgespookt en gestraft werd. Drugs en dan vooral het dealen ervan was het eerste dat in mij opkwam en had de straf die hij uiteindelijk heeft gekregen zeker gerechtvaardigd. Bleek dat een lerares hem had aangetroffen in het bed van een meisje. Ze waren beiden gekleed. Het is zijn beste vriendin en ze zitten in de zelfde klas.
Anders moet je eens zeer gewichtig doen over twee keer niets. De ’schuldigen’ hebben de twee volgende avonden alleen op een gesloten kamer moeten doorbrengen, afzonderlijk voor alle duidelijkheid, en kregen gisteren te horen dat ze drie dagen mogen komen werken op de school. Blijkbaar zijn er verbouwingen bezig en moeten ze drie keer langs komen om een dag te helpen. Als dat niet goedkoop is. Nu, ik begrijp dat je als leraar een opvoedende taak hebt en dat wanneer mensen regels overtreden, ze daarvoor een sanctie kunnen krijgen, maar dit gaat toch een paar stappen te ver. Het is niet dat de twee dertien zijn en het is niet dat ze het hotel in de fik hebben gestoken. Uiteraard zijn de ouders veel kwader op de school dan op hun kinderen. Hopelijk mogen ze tenminste samen komen werken.
Gisteren (donderdag) heb ik in de balzaal van Vooruit Motek gezien. Ze kwamen er hun nieuwe cd ‘Port Sunshine’ voorstellen en zoals we dat van hen gewend zijn, werd het geen doordeweekse performance. Het publiek was in tweeën gesplitst waarbij de band in cirkelvorm tussen de twee publiekshelften speelde. Een uitgebreider verslag vind je hier. Hun single ‘Tryer’ heeft het intussen tot de zevende plaats in de Afrekening geschopt. Bekijk hier de zelfgemaakte videoclip:
Nu ben ik net terug van een zeer fijn Timesbold in de Brugse Magdalenazaal. Voor het pas verschenen interview, klik je hier. In het voorprogramma een hoogzwangere Chantal Acda met haar Sleepingdog. Ik denk dat ik Chantal nu al een keer of vijf heb zien optreden en dat ze telkens zwanger was. Dit moet wel het zwangerst geweest zijn dat ik haar al zag. Keep them babies coming!
Als je wil, kan je in Gent elke dag naar een gratis optreden. Die zijn nogal eens in een café en verschillende muziekcafés hebben zo hun vaste dag. Om de een of andere reden maak ik er bitter weinig gebruik van, wat ik ergens wel jammer vind want het is op die gelegenheden dat je makkelijk nieuw talent kunt ontdekken. Anderzijds is de kans reëel dat je naar a load of crap staat te luisteren en bij te veel optredens op korte tijd, durft mijn enthousiasme op de duur wel eens te dalen.
Gisteren kwam het Canadese Duchess Says naar het Kafee van Vooruit. Het viertal stond vorige week nog op Les Nuits en het was de recensie van Tom die me enthousiast maakte, want wijven met ballen, die spreken me wel aan. Duchess Says produceert dance punk, een genre dat teruggaat naar de vroege jaren tachtig toen er post-punkbands opdoken die opvallend dansbaar werden. LCD Soundsystem en DFA 1979 zijn twee van de meer recente en betere voorbeelden. Op zijn best was Duchess Says dan ook een leuke combinatie van Siouxie and the Banshees en Death From Above 1979. Op zijn slechts was het a load of crap. Het is niet omdat je veel lawaai maakt dat we je song ook goed moeten vinden.
Een opvallende verschijning was frontdame Annie-Claude die prettig gestoord over het podium huppelde, af en toe op een half kapotte piano speelde en ons Belgische bier lustig uit haar mond spoot en over zichzelf goot. Tegen het einde van de set lag ze kronkelend op de grond te zingen tussen het publiek. Het is allemaal performance die het geheel wat specialer moet maken en me deed denken aan KatieJane Garside (bekend van Queen Adreena) die hierin nog verder gaat en ik ooit eens tegen een stoel zag praten. Het is een vreemd fenomeen, je voordoen als een gestoorde, en zolang het muzikale aspect er niet onder lijdt, is het eens een leuke afwisseling.
Hoe is het trouwens mogelijk dat ik pas vandaag lees dat The Sonics naar België komen? Mijn favoriete garageband uit de jaren zestig hield ermee op in 1968 maar herenigde zich vorig jaar, zij het niet met de volledige originele samenstelling. Maar toch, ze komen naar ons land en dan nog naar het dorpje Gierle waar ik nu echt eens nog nooit van gehoord had. 12 juli staan ze er op Sjock festival. Ik wil die bompa’s bijzonder graag interviewen en vraag me eigenlijk af hoe ze nu klinken. Anyway, hier is ‘Strychnine’…
.
