In tegenstelling tot gisteren (de muziekquiz) had ik vandaag wél geluk in ‘het spel’. Ik nam deel aan het jaarlijkse Soete Beese Tornooi van Landegem, een tornooi voor ploegen van vier met een tempo van twee uur per persoon. Mijn voorzitter wist me te zeggen dat het 16 jaar geleden was dat een Zottegems team dit tornooi won, dus het zou misschien niet slecht zijn… Enfin, Zottegem was er met drie teams en ik had een plaats gekregen in het sterkste dus het was van moeten. Toen ik mijn tegenstander zag, ging er een milde vorm van opluchting door me heen want ik had er een jaar of vijf geleden al eens van gewonnen en ik wist dat de kans dat ik zou winnen veel groter was dan dat hij zou winnen. Ook de tegenstanders van mijn ploegmaats Glen, Jan en Willem bleken haalbaar dus de kans om 4-0 te scoren zat er zeker in.
Ik zat de gehele partij met het leuke ‘I’m Not Gonna Teach Your Boyfriend How to Dance with You’ van Black Kids in mijn hoofd (zie video onderaan) en won voornamelijk door enkele foutjes van mijn tegenstander na iets meer dan twee uur. Niet dat jullie er wellicht veel aan hebben, maar zo’n partij wordt genoteerd en ziet er zo uit:
Het gewenste scenario kwam uit want ook mijn ploegmaats wonnen. Ondanks onze 4-0 was de eindoverwinning nog niet binnen want het team waarvan we verwacht hadden de grootste concurrentie te hebben, MSV (een schaakvereniging uit het Meetjesland), had ook de maximumscore. Een onderlinge confrontatie snelschaak (5 minuten per partij) zou over de eindwinnaar beslissen. Op bord 1 (het sterkste bord) waren wij met onze Belgische kampioen bij de -16 jarigen favoriet, op bord 4 (Willlem) ook. Jan op bord 2 kreeg een evenwaardige tegenstander en ikzelf was de underdog. Ik was dan ook nog eens behoorlijk gespannen begonnen en had snel een volledige minuut achterstand, vrij dodelijk als je er maar vijf hebt. Maar kijk, mijn tegenstander ging in de fout, wat ik dankbaar afstrafte, waarna ik kon vaststellen dat Zottegem 1 het snelschaakduel met 3,5-0,5 (gelijkspel van Jan) gewonnen had.
Intussen staat het in Duitsland-Spanje 0-1, een resultaat dat betekent dat ik het voetbalspel op mijn werk win. Is er een lottotrekking vandaag?
Daar zit je dan met vier mensen die voortdurend met muziek bezig zijn en dan krijg je het ene nummer na het andere voorgeschoteld waarbij je keer op keer moet vaststellen dat je in de verste verte niet zou weten wie het brengt om maar te hopen dat je ergens een logische titel kunt afleiden. Zo eindig je met 38% op de derde laatste plaats.
Het was lang geleden maar gisteren is nog eens een Digg-team (Steven, Tom, Niels en mezelf) naar een echte muziekquiz geweest. Zoals je elke week in Vlaanderen wel ergens een sportquiz of een vogelquiz hebt, kan je elk weekend wel ergens op een muziekquiz terecht. Hoewel we vorig jaar al hadden beslist niet meer aan deze van gisteren deel te nemen, stonden we er opnieuw, omdat het in Gent was en omdat het lang geleden was.
De quiz van gisteren was samengesteld volgens de voorkeuren/smaken van de opstellers. Als je weet dat deze ongeveer dubbel zou oud zijn als wij, dan valt het niet te verbazen dat er maar een achttal vragen (op 110) over muziek na 1999 ging. De grote nadruk kwam te liggen op de jaren zestig, zeventig en tachtig waarbij dan nog eens telkens die artiesten gevraagd werden waarvan we nu echt wel nooit hadden gehoord (met een lichte zin voor overdrijving, maar het is niet dat we daar niets van kennen). De bedoeling was trouwens steeds het invullen van de artiest en het nummer dat je hoorde (en in dit geval ook zag).
Er zijn zo’n dertigtal ploegen die aan zo goed als elke muziekquiz deelnemen en die ploegen kennen elkaar en hun stof vrij tot bijzonder goed. Het is een hobby als een andere natuurlijk maar dit echt goed willen doen, is niet aan mij besteed omdat je dan naar muziek gaat luisteren in functie van een muziekquiz en minder om de muziek zelf. Je gaat ook naar muziek luisteren die je zelf niet goed vind of naar genres die je helemaal niet liggen.
De muziek waarmee de mensen van mijn team en ikzelf dan weer mee bezig zijn, zowat alles wat op Digg* gerecenseerd wordt, komt op een enkele quiz per jaar na bijzonder weinig tot niet aan bod. Mocht je er een nummer van Nina Nastasia of Fleet Foxes vragen, de storm van kritiek achteraf zou groot zijn want hoe is het mogelijk dat zulke moeilijke dingen gevraagd worden? Door steeds te blijven focussen op de muziek van toen ze zelf twintig waren (90% van de teams heeft steeds een gemiddelde leeftijd van 40), ga je natuurlijk niet veel jonge teams aantrekken.
Maar soit, ik heb me geamuseerd tussen alle ergernissen door en ik ben heel tevreden met de dvd die ik nog op de prijzentafel heb gevonden (zie afbeelding). Ik stond in mijn hand met een biografie van McCartney (op dvd) maar zag dan deze en heb de andere dan maar teruggelegd. Hoewel ik het altijd meer voor Lennon heb gehad binnen The Beatles, is McCartney de laatste tijd veel terrein aan het winnen, vooral nu steeds meer duidelijk wordt van voor een ongemanierde boer die Lennon wel kon zijn. Slechte vrienden, inderdaad. Misschien dat mijn beeld weer verandert na het bekijken van Inside John Lennon. Spannend!
Een kapotte voorband besliste dat ik een half uur heen en een half uur terug moest stappen maar voor een van de interessantste bands van ons land, heb je dat wel over. Democrazy had Amen Ra – check hun geweldige, nieuwe website – in De Centrale geplant, een cultureel centrum waar ik nog geen voet had binnen gezet en dat een geschikte locatie bleek voor het Kortrijkse/Gentse vijftal. Het moet de vierde of vijfde keer geweest zijn dat ik ze zag en elke keer is het zo’n geweldige dreun. Hail the mighty Ra!
Oké, je studeert dan af aan de filmschool en je ziet het wel zitten om direct naam te maken en met je afstudeerproject uit het niets in musea in onder meer Shanghai en het MoMA (NY) te geraken. Je weet subsidies los te weken en haalt de media, waaronder de studio van Studio Brussel, ongeveer een uur of twee geleden. Hoe?
Wel, dat hangt er nogal van af of je een man of een vrouw bent. In het geval van Margot (dacht ik) gaat dat als volgt: in haar kortfilm van vijftien mintuen loopt Margot door een ruimte met drie kamers. In elke kamer zitten drie mannen. Een voor een hebben ze seks met haar. Dat gaat volgens een specifiek schema: in kamer 1 gebeurt dat passioneel en romantisch. In kamer 3 zijn alle remmen los. Kamer 2 houdt het in het midden.
Margot zat op Studio Brussel om live mannen, studenten of net afgestudeerden, te casten, iets wat wel eens interessante radio kon opleveren. Ze wil de mannen niet op voorhand zien, dus leent dit medium zich daar uitstekend toe. Het mogen ook geen acteurs zijn omdat alles zo natuurlijk mogelijk moet lijken. Aangezien ze zal filmen met grove korrel, worden gezichten onherkenbaar.
Ik zou wel eens willen weten hoeveel mannen naar Stubru gebeld hebben. Ik zou ook wel eens willen weten wat het effect zou geweest zijn mocht Margot Max heten. Op basis van enkele vragen (wat studeer je? hoeveel ervaring heb je? hou je van kunst?) werden drie op vier mannen op de radio geselecteerd. Uiteraard deden ze het allemaal voor de ervaring. Kamer 3 bleek de populairste trouwens.
Dat bloot bezoekers lokt of aandacht trekt, is al lang bewezen. Auto-advertenties hebben meer succes als er een stoot naast de carrosserie staat. Het deed me wat denken aan Tania Derveaux met haar toch wel bijzondere gelofte mocht ze verkozen raken. Wat niet gebeurde, tot spijt van 40.000 mannen…
Niets zo schaamtelijk als lyrics meebrullen – iets wat ik eigenlijk sowieso al niet doe – en dan de opmerking krijgen dat je de tekst helemaal verkeerd hebt. Het is al minder gênant om lyrics gewoon verkeerd te begrijpen want dit heeft enkel een potentieel effect op uw eigendunk. Leve instrumentale muziek zou ik zeggen. Wat zijn zo uw grappigste misheard lyrics eigenlijk?
Om het goede voorbeeld te geven hier enkele bekende die ik overneem uit ‘The Uncut Book of Revelations 2′, een bij wijlen hilarische serie waarvan ik hier binnenkort een best of presenteer.
1) The Smiths – Bigmouth Strikes Again
Correct: I was only joking when I said I’d like to smash every tooth in your head
Fout door Fideel (gedeeltelijk): I was only choking when I said I’d liked you
Nog fout: I was only joking when I said I’d like to smash a beetroot in your hair
2) U2 – Mysterious Ways
Correct: She moves in mysterious ways
Incorrect: Shamu, the mysterious whale
3) Kate Bush – Wuthering Heights
Correct: Heathcliffe, it’s me, I’m Cathy, I’ve home, I’m so cold, let me in at your window
Fout: Eee-wee! It’s me, I’m a tree, I’m a wombat, it’s so cold at the end of your winter
4) John Lennon/ Plastic Ono Band – Give Peace a Chance
Correct: All we are saying is give peace a chance
Fout: Oh, we are sailing with Skippy the cat
5) Madonna – Like a Virgin
Correct: Like a virgin, touched for the very first time
Fout: Like a virgin, touched for the 31st time
6) Simon & Garfunkel – The Sound of Silence
Correct: Hello darkness, my old friend, I’ve come to talk with you again
Fout: Hello Douglas, my old friend. I’ve come to talk with you and Jen
Soms is het moeilijk u te concentreren op uw boek of uw muziek op de trein. Zengende hitte, buitensporige stank, jodelende kinderen, we komen het regelmatig tegen. Soms zijn ook gewone mensen er de oorzaak van dat je, gedwongen, even meeleeft in een andere denk- en leefwereld. Het is een bescheiden vorm van reality tv, die wagon. Hoe de gewone Vlaming, zoals u en ikzelf, soms op die trein voor uw gratis toneelervaring zorgt.
De heenrit
Het is net voor het sluiten van de deuren dat een jonge man, een jaar ouder dan mezelf, zich op drie zetels van me neerploft. Ik herken zijn gezicht nog van de lagere school, waar hij een jaar hoger zat dan mij, althans in de beginjaren. Hij ligt zittend op de bank en kijkt wezenloos voor zich uit. De trein is een paar minuten onderweg en hij stelt een vraag aan de jongedame naast hem. We noemen ze voor het gemak David en Sofie. David spreekt steeds met een volume zodat de hele wagon het goed kan horen.
David: “Makkik ouwe gsm ne keer gebrui’en? Ti’s nie om te belle ze. ‘K moe gewuun ne kier uuren of nen nuumer werkt.” (aarzeling) “Gewuun ne keer loaten rinkelen.”
Sofie: “Wat is het nummer?”
David: (neemt een papiertje): “0474xxxxxx”
Sofie: “Het is een voice mail”
David: “Ah, merci. Da was’t da’k moest weten. Kijk, ‘k zal’t u ne keer uitle’en. Gesteren vroeg ik ne Marokkoan om om weed, ge weet wel, te goan en die gast é 30 euro van mij gepiekt. Da nummer is van èm. Nu emmek èm. Nie mé mij ze! Nie mé mij ze. Kga direct bij de flieken. Die gasten peizen da ze alles muu’en. Merci, meiske. G’het ou goe werk vuur vandoag gedoan!
Wanneer de conducteur dichter komt, richt David zich tot de man achter hem en vraagt hem wat de laatste halte was waar ze gestopt zijn. Dat bleek Melle. Wanneer de conducteur bijna bij David is, zijn we in Gontrode en moet die even naar buiten. Eenmaal bij David aangekomen, vraagt David of het mogelijk is een biljet te bestellen van Gontrode naar Landskouter. De conducteur antwoordt dat de trein daar niet stopt. David vraagt en krijgt een kaartje naar de eerstvolgende halte. Vervolgens vraagt hij of het water in de toiletten drinkbaar is, wat niet het geval blijkt, waarop David repliceert dat hij er niet van zal sterven. David stapt een halte of vier later van de trein en betaalde op deze manier een twee euro minder voor de rit dan zijn medepassagiers. Het is onmogelijk dat de conducteur dit niet in de gaten had maar hem kon dit blijkbaar niet schelen.
De terugrit
Vier mensen zitten schuin achter me. Ik kan ze enkel horen. Het zijn twee mannen en twee vrouwen. De mannen kennen elkaar maar hebben elkaar een tijdje niet meer gezien en praten wat bij. De vrouwen horen bij hun respectievelijke partner. Man A (38 ) heeft een nieuwe vriendin A (24) en kent ze vijf dagen. Man A lijkt dronken en trekt door zijn luide, licht boerse gepraat de gehele aandacht van de trein naar zich toe. Man A en Man B scheppen tegen elkaar op wat voor een fuifbeesten ze wel zijn en hebben het over verschillende bars in Oostende, Deinze, Wetteren en waar dan ook waar je als vrijgezel na een half uur al prijs hebt. Man A en Vriendin A zijn moe van de avond ervoor en gaan naar Oostende om er te gaan feesten als de beesten. Hij heeft drie kinderen die hij sinds een week of drie niet meer mag zien en maakt zich sterk dat niets hem kan tegenhouden. Hij wil een sigaret opsteken, maar zijn gezelschap brengt hem op betere ideeën. Als ik morgen in Londen wil staan, of in Amerika, dan sta ik daar gewoon, zegt hij. Ik heb geen geld nodig, geen eten, niets. En als ze me in de bak steken, wat dan nog? “Zo zou jij moeten zijn” zegt hij tegen zijn vriendin waarbij hij naar iets wijst. Hij wijst naar vriendin B. “Waarom?” antwoordt vriendin A een beetje bedroefd. “Uw meiske is toch goed,” laat man B weten. Man A heeft het op de tatoeages van vriendin B en wil dat zijn vriendin er laat zetten. Hier één met mijn naam. En dan hier nog een grote. Hij vindt dat mooi. Hij toont een van zijn eigen tatoeages aan zijn vrienden en legt uit dat onder het grote zwarte ding nog vaag ‘Cindy’ te lezen is. Even later gaat man A bij een andere dame zitten, op de zetel net achter me. Hij begint er tegen te praten en zij vindt dat niet erg. De conducteur heeft het in de mot en verplicht hem terug te gaan zitten en de andere mensen niet lastig te vallen. Man A reageert er kalm op en gaat terug op zijn plaats zitten.
Geen tractor gezien vandaag. Zelfs geen kruiwagen. Welgeteld één truck heb ik vandaag gespot maar dat was eerder een veredelde camionette en dat was dan nog in Gent, vlak voor mijn voordeur. Van het ‘bezette Brussel’ heb ik ondanks er een hele dag te verblijven, niets gemerkt. Dat is ook niet zo verwonderlijk want ik zit een hele dag gezellig binnen en ik neem de trein. Ik krijg dan e-mails hoe ik me moet gedragen tijdens een manifestatie gericht tegen onze instelling. Geen raam openen want ze kunnen daar een brandend projectiel door werpen! U niet met een Europese vlag omhullen en u in de betoging mengen! Op uw knieën onder uw bureau gaan zitten met uw ogen gesloten en uw handen op uw oren en dan tot 7000 tellen! Ach, ze zijn begaan met hun werknemers. Het is niet dat we niet gewaarschuwd zijn.
Morgen eindelijk nog eens een optreden in de vorm van Shannon Wright, toch wel een van mijn favoriete huidige musicerende dames. Een dame waar ik de laatste dagen echt aan verslingerd ben geraakt, deed het vooral enige tijd geleden goed en heet Joni Mitchell. Joni is ooit door Allmusic de meest invloedrijke en belangrijke vrouw van de late twintigste eeuw genoemd. Het is altijd een beetje gevaarlijk zulke uitspraken te doen en ik waag me daar erg weinig aan, al staat het erg mooi in je recensie. Het is vaak appels met peren, hier verschillende genres, met elkaar vergelijken. Feit is dat ‘Blue’, vorige zaterdag aangeschaft na een andermaal vruchteloze zoektocht naar de nieuwe Amen Ra, sterk op weg is een van mijn favoriete albums van de jaren zeventig te worden.
Oh ja, Daniel Johnston komt naar Gent. Is dat niet geweldig?
In New York is een hond opgeslorpt door een wagen die met draaiende borstels de straten schoonmaakte en de eigenaar liep nog enkele blokken achter de schoonmaakwagen, met de leiband in de hand, hevig gesticulerend dat de wagen moest stoppen. De bestuurder wilde de borstels niet stilleggen en voelt zich niet verantwoordelijk omdat je maar moet opletten waar je je viervoeter laat lopen. De eigenaar van de hond kon er niet om lachen – in tegenstelling tot mijn collega die schaterde toen ik haar het verhaal vertelde – en beweert dat de schoonmaakwagen veel te snel reed.
Ginger is de hond in het midden. May he rest in peace.
Ik heb het altijd al voor honden gehad – met uitbreiding voor alles wat niet praat maar toch vreet – maar een hond op mijn appartement houden is geen goed idee dus is het maar een kat geworden. Nu moet je niet denken dat Odin een tweederangshuisdier voor me is. Ik heb nog nooit een individueel beest zo graag gezien als Odin, die we gevonden hebben in een struik naast mijn ouderlijke huis. Hij mag dan wel de oorzaak zijn dat ik wellicht de waarborg voor mijn appartement niet terug zal zien, zo’n beest vergeef je dat.
Ik heb net het eerste deel gezien van ‘No Direction Home‘, de documentaire die Martin Scorsese gemaakt heeft over Bob Dylan. Mijn grote fascinatie voor Dylan is maar heel geleidelijk gekomen. De man heeft me eerst een hele tijd niet aangesproken, maar dat deden The Beatles, Neil Young en The Velvet Underground ook niet toen ik ze voor de eerste keer hoorde. Je kent wel die nummers die iedereen kent en je ziet wel in dat die niet slecht zijn. Ik heb dan, een jaar of twee geleden, ‘Blood on the Tracks’ uitvoerig beluisterd en goed bevonden, maar niet in die mate dat ik direct meer wilde horen. Het is niet dat de man echt mooi kan zingen of zo. Wanneer ik merk dat ‘kenners’ echt bijzonder wild zijn van iets, dan wil ik begrijpen waarom en luister ik tot ik het zie of niet zie. ‘Highway 61 Revisited’ kreeg me veel sneller mee en was de plaat die me een fan van Dylan maakte. Toch was het vooral sinds ik ‘I’m Not There‘ in de cinema zag dat de persoon Dylan me echt ging boeien. Ik beluisterde ‘Blonde on Blonde’ en ‘Bringing It All Back Home’ en voelde dat Dylan Neil Young, waar ik al een stuk langer vertrouwd mee was, een plaats naar beneden had verwezen.
Mijn collectie muziekdvd’s neemt gestaag toe, al vind ik weinig de tijd om me daarmee bezig te houden. Ik heb er nog niet de helft van bekeken maar toch blijf je die kopen. Zo gaat dat. Vandaag dus ‘No Direction Home’, of alleszins het eerste deel en ik voel mijn wereld weer alleen maar Dylan. Ik hou de laatste tijd steeds meer van de late jaren vijftig en jaren zestig toen alles nog nieuw was en mensen van de ene muzikale verbazing in de andere liepen. Ik besef ook wel dat ik Dylan nog niet écht goed ken, maar dat maakt het alleen maar interessanter.
Odin heeft ook een lang stuk meegekeken en lag naast mijn laptop een hele tijd te spinnen, al kan dit door de warmte van de pc zijn of omdat ik af en toe over zijn hoofd aaide. Het vervelende van een kat naast je klavier is dat die soms op met een van zijn vier poten een toets raakt en zo gebeurde want het was net na ‘Ballad of a Thin Man’ dat het hele ding plots uitviel. Misschien heeft hij op de escape-knop geduwd, wie zal het zeggen? Ik zag het als een teken dat hij net dat nummer, ook een van mijn favorieten, nog eens wilde horen en ben dan maar terug daarmee begonnen. Nadat de song afgelopen was, ging hij van mijn bureau en probeerde hij me de hele tijd te storen. Ik had het altijd al geweten: mijn kat heeft goede smaak.
Ginger is de hond in het midden. May he rest in peace.
