Om de een of andere reden moet ik me de laatste jaren, meer dan vroeger, vaak haasten om ergens op tijd te geraken. Als dat een trein is, en daar maak ik minstens zes dagen op zeven gebruik van, haal ik die steeds wel maar dikwijls moet ik er voor beginnen lopen. Ik ging gisteren met T in Brussel eten voor ik naar Headphone ging en heb nog net op tijd de trein gehaald die me om 19u stipt in Brussel-Centraal zou droppen. T was er al een tijdje want had er eerder op de dag Martha Wainwright geïnterviewd en ging ’s avonds naar diezelfde Martha om haar concert te reviewen. We kozen ervoor om in de richting van Botanique iets te zoeken en stelden vast dat veel gesloten was, tot we vlak tegen het Koninklijk Circus eindelijk iets vonden dat ons beviel. Tegen dat ik mijn tagliatelle carbonara had betaald, was er nog maar een kwartier om in de AB te geraken en de snelste manier leek me de metro te nemen aan Botanique en te hopen dat ik daar niet te veel tijd verloor. Al bij al viel dat nog mee en dankzij een stukje lopen op de Anspachlaan was ik maar tien minuten te laat, wat ik bijzonder frusterend vind want uiteraard zag ik graag het volledige optreden.
Ik had gehoopt dat ze wat later begonnen maar dat het 21u25 zou worden in plaats van mijn verwachte 20u00, moest nu ook niet. Dat er twee plaatsen op mijn naam stonden wist ik ook al niet, dus er zat niets anders op dan vrij gefrustreerd een naar plastic ruikende pint te drinken in de ABClub. Er zijn weinig dingen die ik even hard haat dan alleen ergens staan te wachten. Gelukkig had ik het erg leuke ‘White Bicycles’ van Joe Boyd bij. Blijkbaar heeft hij de vertaling ervan begin deze week in de AB voorgesteld, waar ik wel graag bij was geweest.
Ik heb het wel voor Headphone en was direct weg van hun eerste single ‘Ghostwriter’. Jammer genoeg bracht de band het album alsof ze het in de studio brachten, zij het in een andere volgorde. Enkel een fantastische cover van PJ Harvey’s ‘Down by the Water’ deed het voor mij in dit objectief wel sterke optreden.
Dan me maar haasten naar het station om er een half uur te moeten wachten. Waarop? Wie zal het zeggen?
5 reacties so far ↓
Robin // 2 juni, 2008 bij 12:16 am
Ik heb me er al bij neergelegd dat ik af en toe een trein zie wegrijden omdat ik de verkeerde kant het perron opgelopen ben (de conducteur staat achteraan het perron, jij vooraan – de deuren zijn net dicht). Vroeger was ik een brok frustratie, zelfs al tijdens het concert (ik moet hier tijdig buiten want anders…). Alles is relatief is een geweldig levensmotto, bij wijlen.
Over Headphone: ik zag hen op BruStuPuntUit en hoewel ik het toen ook heel sterk vond, was het inderdaad een beetje te geprogrammeerd soms. Spijtig voor een groep met zoveel potentieel. Ik hoop dat ze dat ook een beetje kunnen relativeren. Hebben ze nog nummers van hun EP gespeeld?
fideel // 2 juni, 2008 bij 12:48 am
Alles is relatief is een motto dat ik veel probeer na te streven maar als je je laatste trein mist ben je daar niet veel mee
.
Headphone heeft alle 10 songs van het album gebracht en de cover.
Lene H. // 2 juni, 2008 bij 7:34 pm
Niet om je te pesten of zo, maar te voet was je op tijd geweest.
fideel // 2 juni, 2008 bij 8:11 pm
Serieus? Tja, mijn kennis van Brussel is niet bijzonder groot
.
Robin // 6 juni, 2008 bij 12:17 am
Bah, niets van de EP dus. Ze moeten nog veel leren.