Here comes my baby

I wanna tell you
I’ve always wanted to tell you
But I’ve never had the chance to say
What I feel in my heart from the beginning
‘Til my time today

Morgen zit ik alleen, in een luxueuze zetel op het podium van de AB, terwijl Cat Power mijn drie uur durende persoonlijke best of brengt. Ik heb idolatrie altijd een gevaarlijk iets geworden en in normale omstandigheden ben ik daar niet voor te vangen (hoewel ik wellicht door het lint was gegaan, mocht ik in 1966 de Beatles aan het werk gezien hebben) maar bij Chan Marshall ligt dat even anders. Het is sterker dan mezelf en waarom zou ik me ertegen verzetten? Cat Power was de eerste band waar ik direct alles van heb verzameld toen ik een eerste nummer hoorde. We hebben het hier over 2003, toen ‘You Are Free’ net uit was. Morgen wordt het derde keer dat ik Cat Power aan het werk zie en ik vind het jammer dat ze veel van haar oudere werk niet meer wil spelen want ik heb het meer voor de rockchick dan de soul- en blueslady die ze nu geworden is. Ik vind het eveneens jammer dat ze voor de derde keer op rij een kans op een interview met mezelf heeft laten schieten, maar ik geef niet op. Ter informatie, ik ben geen freak hé. Het is niet dat ik al haar teksten uit het hoofd ken en weet hoe groot haar voeten zijn. Er zijn ook vele bands die ik objectief betere muziek vind maken dan Cat Power. Het is gewoon de enige artiest waarvoor ik op de eerste rij wil staan, daar waar je me morgen zal aantreffen.