Het is wellicht een probleem dat een groot deel van de wereldbevolking kent maar vaak kom ik tot de vaststelling dat ik geen progressie maak, of sterker gezegd, niets aan het bereiken ben in mijn leven. Het was als ik vandaag van mijn werk kwam en op de metro stond te wachten dat ik me de bedenking maakte hoe jammer het is dat ik mijn tijd gewoon zit te verprutsen op die makkelijke bureaustoel terwijl ik veel nuttigere dingen zou kunnen doen. Oké, het verdient niet slecht, de meeste collega’s zijn leuke mensen, de uren zijn flexibel, maar haal ik er voldoening uit? Neen. Dit werk is me in de schoot gevallen op een moment dat ik het wel kon gebruiken als ik er niet tegen ga vechten, doe ik binnen tien jaar nog hetzelfde. Ik heb mezelf beloofd dat ik tegen september ergens anders aan de slag ga (ik moet er eerst nog een paar projecten afwerken).
Het probleem is dat ik, wanneer ik thuis ben en de mogelijkheden er wel zijn, ik vaak in dezelfde leegheid verval en me daar moet tegen verzetten om iets nuttigs te verrichten. Ik haat mezelf als ik weer een avond op Facebook, allerlei forums of de ene na de andere nieuwssite heb gezeten. Zoals zovelen had ik ooit fantastische plannen. Ik zag het bijzonder groot. Het is niet dat alles nu al verloren is maar ik ken mezelf want ik loop altijd vast tegen de muur van de nutteloosheid. En dan is de motivatie voor mij onmiddellijk verdwenen. Vandaag liep ik door het Citalelpark en hoorde ik ‘Given to the Rising‘ van Neurosis. Het gaf me de kracht om er weer even voor te gaan want hoe fantastisch is dit nummer en hoe komt het dat ik zo weinig materiaal van Neurosis ken? Ik had direct zin om hun hele oeuvre (behalve de laatste plaat dan) te kopen en me er als een bezetene op te gooien. De sluitingsuren van muziekwinkels liggen vroeger dan ik thuis kom, maar toch, merci Neurosis. Ik hoop dat het iets uithaalt.
