His Bobness

In New York is een hond opgeslorpt door een wagen die met draaiende borstels de straten schoonmaakte en de eigenaar liep nog enkele blokken achter de schoonmaakwagen, met de leiband in de hand, hevig gesticulerend dat de wagen moest stoppen. De bestuurder wilde de borstels niet stilleggen en voelt zich niet verantwoordelijk omdat je maar moet opletten waar je je viervoeter laat lopen. De eigenaar van de hond kon er niet om lachen – in tegenstelling tot mijn collega die schaterde toen ik haar het verhaal vertelde – en beweert dat de schoonmaakwagen veel te snel reed.

Ginger is de hond in het midden. May he rest in peace.

Ik heb het altijd al voor honden gehad – met uitbreiding voor alles wat niet praat maar toch vreet – maar een hond op mijn appartement houden is geen goed idee dus is het maar een kat geworden. Nu moet je niet denken dat Odin een tweederangshuisdier voor me is. Ik heb nog nooit een individueel beest zo graag gezien als Odin, die we gevonden hebben in een struik naast mijn ouderlijke huis. Hij mag dan wel de oorzaak zijn dat ik wellicht de waarborg voor mijn appartement niet terug zal zien, zo’n beest vergeef je dat.

Ik heb net het eerste deel gezien van ‘No Direction Home‘, de documentaire die Martin Scorsese gemaakt heeft over Bob Dylan. Mijn grote fascinatie voor Dylan is maar heel geleidelijk gekomen. De man heeft me eerst een hele tijd niet aangesproken, maar dat deden The Beatles, Neil Young en The Velvet Underground ook niet toen ik ze voor de eerste keer hoorde. Je kent wel die nummers die iedereen kent en je ziet wel in dat die niet slecht zijn. Ik heb dan, een jaar of twee geleden, ‘Blood on the Tracks’ uitvoerig beluisterd en goed bevonden, maar niet in die mate dat ik direct meer wilde horen. Het is niet dat de man echt mooi kan zingen of zo. Wanneer ik merk dat ‘kenners’ echt bijzonder wild zijn van iets, dan wil ik begrijpen waarom en luister ik tot ik het zie of niet zie. ‘Highway 61 Revisited’ kreeg me veel sneller mee en was de plaat die me een fan van Dylan maakte. Toch was het vooral sinds ik ‘I’m Not There‘ in de cinema zag dat de persoon Dylan me echt ging boeien. Ik beluisterde ‘Blonde on Blonde’ en ‘Bringing It All Back Home’ en voelde dat Dylan Neil Young, waar ik al een stuk langer vertrouwd mee was, een plaats naar beneden had verwezen.

Mijn collectie muziekdvd’s neemt gestaag toe, al vind ik weinig de tijd om me daarmee bezig te houden. Ik heb er nog niet de helft van bekeken maar toch blijf je die kopen. Zo gaat dat. Vandaag dus ‘No Direction Home’, of alleszins het eerste deel en ik voel mijn wereld weer alleen maar Dylan. Ik hou de laatste tijd steeds meer van de late jaren vijftig en jaren zestig toen alles nog nieuw was en mensen van de ene muzikale verbazing in de andere liepen. Ik besef ook wel dat ik Dylan nog niet écht goed ken, maar dat maakt het alleen maar interessanter.

Odin heeft ook een lang stuk meegekeken en lag naast mijn laptop een hele tijd te spinnen, al kan dit door de warmte van de pc zijn of omdat ik af en toe over zijn hoofd aaide. Het vervelende van een kat naast je klavier is dat die soms op met een van zijn vier poten een toets raakt en zo gebeurde want het was net na ‘Ballad of a Thin Man’ dat het hele ding plots uitviel. Misschien heeft hij op de escape-knop geduwd, wie zal het zeggen? Ik zag het als een teken dat hij net dat nummer, ook een van mijn favorieten, nog eens wilde horen en ben dan maar terug daarmee begonnen. Nadat de song afgelopen was, ging hij van mijn bureau en probeerde hij me de hele tijd te storen. Ik had het altijd al geweten: mijn kat heeft goede smaak.