Geen tractor gezien vandaag. Zelfs geen kruiwagen. Welgeteld één truck heb ik vandaag gespot maar dat was eerder een veredelde camionette en dat was dan nog in Gent, vlak voor mijn voordeur. Van het ‘bezette Brussel’ heb ik ondanks er een hele dag te verblijven, niets gemerkt. Dat is ook niet zo verwonderlijk want ik zit een hele dag gezellig binnen en ik neem de trein. Ik krijg dan e-mails hoe ik me moet gedragen tijdens een manifestatie gericht tegen onze instelling. Geen raam openen want ze kunnen daar een brandend projectiel door werpen! U niet met een Europese vlag omhullen en u in de betoging mengen! Op uw knieën onder uw bureau gaan zitten met uw ogen gesloten en uw handen op uw oren en dan tot 7000 tellen! Ach, ze zijn begaan met hun werknemers. Het is niet dat we niet gewaarschuwd zijn.
Morgen eindelijk nog eens een optreden in de vorm van Shannon Wright, toch wel een van mijn favoriete huidige musicerende dames. Een dame waar ik de laatste dagen echt aan verslingerd ben geraakt, deed het vooral enige tijd geleden goed en heet Joni Mitchell. Joni is ooit door Allmusic de meest invloedrijke en belangrijke vrouw van de late twintigste eeuw genoemd. Het is altijd een beetje gevaarlijk zulke uitspraken te doen en ik waag me daar erg weinig aan, al staat het erg mooi in je recensie. Het is vaak appels met peren, hier verschillende genres, met elkaar vergelijken. Feit is dat ‘Blue’, vorige zaterdag aangeschaft na een andermaal vruchteloze zoektocht naar de nieuwe Amen Ra, sterk op weg is een van mijn favoriete albums van de jaren zeventig te worden.
Oh ja, Daniel Johnston komt naar Gent. Is dat niet geweldig?
