Als blijkt dat ik hier tijdens de komende zeven dagen iets minder actief ben, heeft dit voornamelijk met mijn vakantie in Madrid te maken. Ik vind de 30 graden van hier er al een stuk te veel dus wat het met vijf graden meer daar zal geven, wordt afwachten. Nuja, ik verblijf er gratis op het appartement van een collega dus mij hoor je niet klagen.
Voor mijn video van de week gaan we dan maar richting Spanje. Gek veel muziek uit dat land, die me aanspreekt, ken ik eigenlijk niet. Yo La Tengo, Los Lobos en Juana Molina komen natuurlijk niet van España. Na even nadenken schiet me dan toch een te binnen: Migala. Ze komen uit Madrid; er zit wat folk in, wat postrock en een scheut Spaanse traditie. De song die jullie hier kunnen bekijken heet ‘The Guilt’.
En omdat het hier wat stiller wordt, nog een tweede video. Wie herinnert zich nog Double Vision? Double Vision had een blonde, Spaanse zangeres en had een aantal hitjes toen ik deze Eurodance nog het einde vond. Om de een of andere reden steekt de muziek van Double Vision me veel minder tegen dan die van Dr Alban, 2 Unlimited en consoorten (al klinkt die nu wel erg gedateerd). Ik ben een grote tegenstander van Eurodance en gruwel van foute fuiven of 90s fuiven waar niets anders gedraaid wordt, maar dit nummer hoor ik graag nog eens terug…
Elvis. The King. Geen muzikant die zo’n grote indruk heeft nagelaten in de Verenigde Staten tijdens en na zijn carrière. Ik heb het nooit helemaal begrepen, het hele Elvisgedoe, en ik ken honderden artiesten die ik liever uit mijn boxen hoor komen. Dat was wellicht anders geweest, had ik de periode zelf meegemaakt, maar ik heb de indruk dat de huidige generatie jongeren niet echt meer met Elvis bezig is en dat het vooral de ouderen zijn die hem nog verafgoden. Hoedanook leeft Elvis verder op verschillende manieren en een ervan zijn verwijzingen in muziek. Enkele voorbeelden:
“This imitation Elvis may not be the king / But baby I’m the next best thing”
- ‘Elvis Imitators’ van Jimmy Buffet (1992)
“And he shook it like a chorus girl / He shook it like a Harlem queen”
- ‘Elvis Presley Blues’ van Gillian Welch (2001)
“Another Hollywood waitress / Is telling us she’s having your baby / And there is a rumour that you’re on ice / And you will rise again someday”
- ‘King of the Mountain’ van Kate Bush (2005)
“Can’t just imagine digging up The King / Begging him to sing / About those heavenly mansions Jesus mentioned”
- ‘Jesus Mentioned’ van Warren Zevon (1982)
“These Elvis impersonators make your trigger finger itch / Kill the lights, kill the music…”
- ‘This Aint’ Vegas And You Ain’t Elvis’ van Spitfire (2001)
“The last time I saw Elvis / He was shooting at a colour TV / The phones were ringing in the pink motel / And the rest is history”
- ‘He Was the King’ van Neil Young (2005) (zie video)
(schaamteloos gepikt van The Uncut Book of Revelations Volume One, Allan Jones, 2007, IPC Media.)
1. “In the end, the plague touched us all. It was not confined to the Oran of Camus… And through the fog of the plague, most art withered into journalism. Painters left the easel to scrawl their innocence on walls of manifestos. Symphonies died on crowded roads. Novels served as furnished rooms for ideology…”
- Pete Hamill voor ‘Blood On The Tracks’ van Bob Dylan (1975)
2. “Narcissus in Metamorphosis, tearing at his well-known image, behind which he hides his unknown face. Grey rains and trains cascading crying strings…”
- Keith Altham voor ‘Scott 3′ van Scott Walker (1969)
3. “The Supreme and I are one – all we outlast…”
- Sri Chinmoy voor ‘Birds Of Fire’ van Mahavishnu Orchestra (1972)
4. “Visions of Pentangular faithful squatting, swollen-eyed and morning-mouthed, outside garish Wilson Picketted shop windows…”
- John Peel voor ‘The Pentangle’ van The Pentangle (1969).
5. “The Art Of Noise suddenly realised… that waking in the middle of a dream, even the worst, one feels dissappointed [sic], even cheated of the best in life. But pleasant, fulfilled dreams are actually as rare, to use Shubert’s words, as happy music. Even the loveliest dream bears like a blemish it’s [sic] difference from reality, the awareness that what it grants is merely illusion. This is precisely why the loveliest dreams are as if blighted. Such an impression is captured superlatively in the description of the nature’s theatre of Oklahoma in Kafka’s America.”
- Paul Morley voor ‘Who’s Afraid Of The Art Of Noise’ van The Art Of Noise (1984)
(schaamteloos gepikt van The Uncut Book of Revelations Volume One, Allan Jones, 2007, IPC Media.)
In een volgende aflevering: The King Lives + de beste Beatles lp covers parodieën.
Een van de meest opvallende songs bij de classics van de nieuwste duystercompilatie is ‘The Commander Thinks Aloud’ van The Long Winters. The Long Winters mogen dan niet zo bekend of groot zijn als pakweg Blonde Redhead of Yo La Tengo (die ook een plaats bij de classics kregen), het nummer staat hier niet zonder reden. De band is van Seatlle trouwens en heeft John Roderick als frontman. ‘The Commander Thinks Aloud’ staat op de ep ‘Ultimatum’ (2005)…
We herinneren ons allemaal het recente onderzoek naar ongewone en grappige namen van Nederlanders en Vlamingen. Je zal maar Donald Duk, Jimmy Hendrickx, Beau Ter Ham of Werenfried Tuerlinckx heten. Welke de bedoelingen van de trotste ouders bij de geboorteaangifte ook mochten zijn, bijzonder verstandig waren ze niet.
In Nieuw-Zeeland gaan ze nog net iets verder en is het de mode geworden je kind te plezieren met wel heel bijzondere namen. Zo loopt daar een Midnight Chardonnay rond. Een Violence ook, net als een Number 16 Bus Shelter. De grappigste naam, zij het niet voor de dame ik kwestie, is toch wel – houd u vast – Talula Does The Hula From Hawaii. Als dat geen poëzie is.
De Hula is een Polynesische rituele dansvorm die niet alleen in Hawaï beoefend wordt maar ook in Nieuw-Zeeland zelf. Er is zelfs een Europese variant, de Auana Hula. Moet ik beslist eens inoefenen.
Namen die afgekeurd zijn - sommigen hebben er toch nog verstand – zijn onder meer Yeah Detroit, Cinderella Beauty Blossom en de tweeling Fish & Chips. Dit gezegd zijnde, mijn zoon zal Bob Dillen heten. Geen gemeenteambtenaar die mij dat zal beletten.
Solden. Niet echt mijn ding want te veel volk maar ik heb er me toch in gewaagd. Gentse Feesten. Niet echt mijn ding want te veel volk maar ik heb er me toch in gewaagd.
Mijn leukste aankoop in de solden viel daar eigenlijk buiten en zag ik plots opduiken, zo’n zeven minuten voor sluitingstijd van Fnac. Ik hou van mooi afgewerkte dvd- en cd-boxen. Dat zijn zo van die dingen die erg mooi in je kast staan en als het even meewil ook nog inhoudelijk interessant zijn. Vaak zijn die boxen niet veel meer dan een (dure) goedkope verkoopstactiek en ben je geneigd om die aan te schaffen hoewel je alles wat erin zit al hebt, maar ‘Peel Slowly And See’ van The Velvet Underground is anders en brengt meer dan hun bekende studioplaten. Ten eerste bevat het een met grote en zeldzame foto’s afgewerkte biografie van de band – dat alleen doet het hem al. Ten tweede zijn de vier grote albums aangevuld met bonusversies/-nummers en zit er een vijfde schijfje in met de vroege demo’s van The Velvets. Op Rate Your Music blijkt deze box gewaardeerd als tweede beste compilatie ooit. Lovely.
Geen Velvet Underground op de Gentse Feesten, wel andere interessante bands, het grote voordeel van dit hele gedoe. Zaterdag zag ik een verrassend leuk Barbie Bangkok en een sterk Madrugada. De rest van de nacht werd Baudelopark en het erg leuke café Soul Food. Gisteren opnieuw richting Boombox waar The Germans zeer te pruimen bleken, Motek volledig de mist in ging en Future of the Left bij momenten zeer oké was maar toch niet kon tippen aan McLusky. Daarna even naar de Tijuana, zo’n ondergrondse electroclub voor de hipcats waar wij dus, euhm, zeker thuis hoorden. Tenslotte nog met Tom naar Kinky Star voor het geweldige Vandal X maar het café bleek al snel veel te klein, dus na even beslist dat ik misschien beter gewoon de plaat thuis nog eens opleg.
Vanaf nu komt hier elke vrijdag een video van de week. Er is een reden waarom beelden populairder zijn dan boeken.
Het is een beetje makkelijk om met Fleet Foxes te beginnen – iedereen heeft het er nu over – maar kijk, hier mijn miniscule bijdrage tot de verdomd verdiende hype die rond hen gecreëerd wordt. Hun eerste videoclip kan je bekijken op de blog van Debonair. Ik heb gekozen door een liveversie van ‘Tiger Mountain Peasant Song’, een van mijn favoriete nummers van hun debuutalbum en een song die zanger Robin Pecknold alleen brengt. Deze versie is opgenomen in Londen, op 11 juni van dit jaar.
Tijdens de zomermaanden heeft de NMBS de onzalige gewoonte om minder treinen in te leggen. Oké, er zijn minder schoolkinderen, minder pendelaars en minder NMBS-medewerkers, maar de pendelaars die niet op vakantie zijn, zijn hier steeds de dupe van. Een trein die al overvol zit wanneer die in Gent aankomt, greatness.
Steeds te mijden op treinen, door het kabaal dat ze veroorzaken, zijn georganiseerde groepen van mensen. Sinds het begin van juli bevinden er zich elke dag geüniformeerde jongeren in of naast de trein in Brussel of Gent. Ze hebben een blauw shirt, een groen, een geel, een paars, een wit, whatever, dragen steeds een bijpassend sjaaltje en luisteren naar namen als KLJ, VVKSM, Chiro, CCC, PKK,… Je kent ze wel. Ik heb het nooit voor jeugdbewegingen gehad. En ik zeg dit niet als buitenstaander want ik kan het weten.
Vijf jaar van mijn leven heb ik verprutst aan de oerjeugdvereniging van allemaal: de scouts, afdeling VVKSM. Ik weet niet precies waarom mijn ouders erop aanstuurden dat ik me zou aansluiten. Wellicht omdat ze op zondagvoormiddag van me af zouden zijn. Of omdat het me een vent zou maken. Dat laatste is alvast niet gelukt.
Ik paste nooit in het plaatje en ik vond de mentaliteit er verschrikkelijk. Twee balken aan elkaar sjorren? Vond ik niets aan, laat staan dat ik er goed in was. Uw eigen wc graven? Fantastisch! Het hele gedoe met strijdkreten? Volwassen. Ach, ik stel het wat stereotiep voor en er zijn wel momenten geweest dat ik er vrienden heb gehad of me heb geamuseerd, maar een vereniging waarin bijna alles gericht is op het fysieke is niets voor mij. Ik was er een loner en een weirdo (terwijl ik de rest weirdo’s vond, maar dat doet er niet toe). Er heerste bovendien een doorgedreven machocultuur, iets waar ik me altijd van heb gedistancieerd. Als je niet meedoet ben je niet cool uiteraard. Zo gaat het spel.
Het is dwaas van mezelf dat ik daar vijf jaar wekelijks heen ging, maar ik denk dat ik mijn ouders niet wilde teleurstellen. Als de grote verlosser kwam daar – ik was 15 - plots de schaakclub, waar er enkel weirdo’s zijn en ik me veel beter thuis voelde. Ik had direct een reden om met scouts te kappen. Ik ging graag naar een vereniging en kijk, ik ga er nog altijd.
Sam Sparro
Santogold
Dirty Pretty Things
Tricky
British Sea Power
Hot Chip
Sons and Daughters
Girls In Hawaii
Los Camesinos!
The Breeders
Meshuggah
Black Kids
Dresden Dolls
Bloc Party
Chrome Hoof
Zet deze namen samen op een festivaldag en het zal een verdomd goede zijn. Toch zal ik bovenstaande groepen niet zien op Pukkelpop omdat ze overlappen met voor mij iets interessantere bands. Het is niet makkelijk natuurlijk, als je acht podia hebt en vervelende overlappingen zijn inherent aan Pukkelpop. Toch heb ik de indruk dat er dit jaar meer zijn dan gewoonlijk. Is de affiche beter dan gewoonlijk? Dat zou ik nu ook niet zeggen.
De lastigste keuzes zijn echter:
Flaming Lips vs Iron & Wine vs Holy Fuck
MGMT (gemist op Werchter) vs Manic Street Preachers
Elbow vs M83
Komt daar nog eens bij dat heel wat optredens in de Marquee op de Main Stage samenvallen. Ik kijk nu al uit naar het geschreeuw van James Hetfield wanneer Tindersticks aan hun set begint. Maar ach, Pukkelpop blijft wel mijn favoriete festival. Het ligt muzikaal tussen Werchter en Dour, een beetje waar ik me ook bevind.
Odin, de held van dit verhaal, kijkt en wil opvallend veel naar buiten de laatste tijd. Niet dat hij meer dan anders van de frisse lucht wil proeven. Niet dat hij meer dan anders zijn benen eens wil strekken. Odin is op zoek. Op zoek naar verloren tijden. Op zoek naar… Frank.
Je kan de eerste ontmoetingen tussen Odin en Frank voorzichtig en licht vijandig noemen. Toch duurde het niet lang of Frank werd een vriend aan huis. Hij kwam op de deur kloppen en hij vroeg of Odin er niet was. We lieten Frank altijd binnen zodat ze samen konden spelen, konden luieren, ochtend-tv konden kijken. We vroegen aan Frank of hij geen hapje mee wilde eten en Frank at rustig mee uit het eetbakje van Odin, steeds naar ons kijkend of het echt wel mocht. Of hij er echt mocht zijn. Frank was een vriend aan huis en wat Odin betrof zijn beste vriend.
Het is nu weken dat we Frank niet meer hebben gezien, voornamelijk omdat zijn eigenaars, onze overburen, weggetrokken zijn. Het is een stuk stiller zonder Frank en Odin voelt het gemis. Dat werd zeer duidelijk toen we Odin niet meer vonden. Het was om 4 uur ’s ochtends dat we hem op de hoogste verdieping van ons appartement aantroffen. Odin had de brandtrap ontdekt en had een onweer getrotseerd om Frank te gaan zoeken. Het was zijn gehuil dat ons naar daar bracht. Ook nu moeten we Odin elke dag een verdiep of twee boven ons gaan halen wanneer hij begint te huilen. Niet alleen omdat hij niet alleen naar beneden durft, maar vooral omdat hij op zoek is. Op zoek naar verloren tijden.
Alle aanwijzingen die ons leiden naar Frank zijn van harte welkom. Wellicht heet Frank niet Frank want dat is een naam dat wij hem gaven. Misschien is Frank Minoes al hopen we van niet. Frank, het ga je goed.
Frank en Odin in betere tijden…
Intussen is Odin naarstig op zoek, steeds met een waterige blik…
