Aaaach! Ik wil al heel mijn leven drummen. Hopelyk gaat het je beter af dan je gitaar. LOL!
Dit bericht prijkt in mijn inbox en de schrijfster ervan heeft gelijk…
Ik heb vandaag voor het eerst achter een drumstel gezeten. Niet dat ik van plan ben om het grondig te leren maar Steven, die dat wel is, repeteert op een straat van mijn appartement verwijderd en bij deze ging ik eens kijken. Hij heeft me wat basissequenties aangeleerd en ik ben uiteraard enkele keren in het wilde weg op dat ding te keer gegaan. Ik vond het fantastisch.
Het plan was dat hij zou beginnen drummen en ik gitaar zou leren spelen, waarna we een band zouden oprichten. Steven staat al 37 keer verder dan mezelf. Het straffe is dan nog dat hij nog geen eigen drumstel heeft en maar één keer per week kan oefenen (een uur wel), terwijl mijn gitaar steeds in handbereik is maar opvallend veel binnen zijn omhulsel blijft. Oké, hij volgt les en ik niet. Nog niet.
Het enige muziekinstrument dat ik ooit tot op zekere hoogte kon bespelen was blokfluit, toen we daartoe verplicht waren op school. Toen ik nog een stuk jonger was, hebben mijn ouders me gevraagd of ik niet naar de muziekschool wilde en aangezien me dat op dat moment geen bal interesseerde, ging dat plan niet door. Uiteraard heb ik daar nu ergens spijt van maar anderzijds was het ook perfect mogelijk geweest dat ik er een afkeer van had gekregen en ik nu met geheel andere dingen bezig was.
Ik droom de laatste jaren steeds harder om muziek te maken en het is zowat mijn laatste hoop om het ergens ver te schoppen, nadat ik heb vastgesteld dat het als schrijver/dichter niet voor dit leven zal zijn. Dat is misschien ook wel de reden waarom ik het hele gedoe wat uitstel, omdat die vage droom bijzonder snel kan doorprikt zijn, maar met passiviteit bereik je nog veel minder natuurlijk. Ik knutsel wel wat in elkaar op mijn pc met mijn Magix Music Maker 2007 maar dat is eerder een zoethoudertje. Vanaf september begin ik vanaf nul en start ik met notenleer, de vrees van elke achtjarige. Ik heb begrepen dat je daar ook moet zingen, dus als ik dan toch de onbegrepen singer/songwriter wil uithangen, komt dat nog goed uit.
Ken je de situatie waarin je denkt dat je iets goeds hebt gedaan en dat achteraf helemaal niet bleek? Natuurlijk ken je dat want zulke dingen hebben je op alle niveaus en zijn vaak onschuldig. Wat ik vandaag heb veroorzaakt heeft wel zijn gevolgen.
Situatie: ik zat na een vermoeiende werkdag half te slapen op een erg gevulde trein Brussel-Gent. Voor me zat een jongeman, wellicht een jaar of twee jonger dan mezelf. Naast me zat een toerist met voor zich zijn/een vriendin/vrouw. Ze kwamen ergens in Oost-Europa en waren op weg naar Engeland, zij het niet bijzonder goed voorbereid. De man vroeg aan mijn overbuur of hij Engels sprak en of hij wist of er in Oostende een ferry was naar Engeland. Hij wist het niet. Hij was van Leuven. Tijd om wakker te worden en wat aan mijn spontane vriendelijkheid te werken, dacht ik, dus ik sprak het koppel aan met de weinig hulpzame vaststelling dat er zeker een lijn geweest is maar dat die eens verdwenen kon zijn wegens niet meer rendabel en dat ze misschien best naar Calais zouden gaan. De trein wilden ze niet nemen want te duur en overvol. Ik stuurde een bericht naar mijn zus om te controleren of er al dan niet een boot van Oostende de oversteek maakte met de vraag snel te antwoorden. Het antwoord kwam er snel in die zin dat ze niet snel kon antwoorden omdat ze haar trage pc net had uitgezet. Dan maar iemand bellen die van de kust is, want de trein was bijna in Gent, waarbij mijn hulplijn me wist te melden dat ze naar Calais moesten.
‘Dankuwel, meneer, dat bespaart ons veel moeite’.
‘Graag gedaan’.
‘Hoe geraken we in Calais, denk je? Via Oostende?’ (we zaten op de trein naar Oostende)
‘Ik denk dat je best via Gent gaat omdat van daaruit veel verbindingen zijn.’
Je stapt het station buiten met de gedachte dat je vandaag toch iets goeds hebt gedaan. Je helpt je onbekende medemens in nood. Dan krijg je een minuut later een bericht ‘Oostende – Ramsgate, in het zuiden van Engeland’. Ik heb maar ‘merci!’ geantwoord omdat ik mijn zus de niet de indruk wilde geven dat haar moeite vergeefs was geweest.
Ken je het nummer ‘St Augustine’ van Band of Horses? Hun “I know your best is still your worst” was hier wel erg hard van toepassing.
Ach ja. Het is niet dat ik die mensen ooit nog tegen het lijf loop en hey, wie weet hebben ze the best time of their fucking lives in Calais.
