Ken je de situatie waarin je denkt dat je iets goeds hebt gedaan en dat achteraf helemaal niet bleek? Natuurlijk ken je dat want zulke dingen hebben je op alle niveaus en zijn vaak onschuldig. Wat ik vandaag heb veroorzaakt heeft wel zijn gevolgen.
Situatie: ik zat na een vermoeiende werkdag half te slapen op een erg gevulde trein Brussel-Gent. Voor me zat een jongeman, wellicht een jaar of twee jonger dan mezelf. Naast me zat een toerist met voor zich zijn/een vriendin/vrouw. Ze kwamen ergens in Oost-Europa en waren op weg naar Engeland, zij het niet bijzonder goed voorbereid. De man vroeg aan mijn overbuur of hij Engels sprak en of hij wist of er in Oostende een ferry was naar Engeland. Hij wist het niet. Hij was van Leuven. Tijd om wakker te worden en wat aan mijn spontane vriendelijkheid te werken, dacht ik, dus ik sprak het koppel aan met de weinig hulpzame vaststelling dat er zeker een lijn geweest is maar dat die eens verdwenen kon zijn wegens niet meer rendabel en dat ze misschien best naar Calais zouden gaan. De trein wilden ze niet nemen want te duur en overvol. Ik stuurde een bericht naar mijn zus om te controleren of er al dan niet een boot van Oostende de oversteek maakte met de vraag snel te antwoorden. Het antwoord kwam er snel in die zin dat ze niet snel kon antwoorden omdat ze haar trage pc net had uitgezet. Dan maar iemand bellen die van de kust is, want de trein was bijna in Gent, waarbij mijn hulplijn me wist te melden dat ze naar Calais moesten.
‘Dankuwel, meneer, dat bespaart ons veel moeite’.
‘Graag gedaan’.
‘Hoe geraken we in Calais, denk je? Via Oostende?’ (we zaten op de trein naar Oostende)
‘Ik denk dat je best via Gent gaat omdat van daaruit veel verbindingen zijn.’
Je stapt het station buiten met de gedachte dat je vandaag toch iets goeds hebt gedaan. Je helpt je onbekende medemens in nood. Dan krijg je een minuut later een bericht ‘Oostende – Ramsgate, in het zuiden van Engeland’. Ik heb maar ‘merci!’ geantwoord omdat ik mijn zus de niet de indruk wilde geven dat haar moeite vergeefs was geweest.
Ken je het nummer ‘St Augustine’ van Band of Horses? Hun “I know your best is still your worst” was hier wel erg hard van toepassing.
Ach ja. Het is niet dat ik die mensen ooit nog tegen het lijf loop en hey, wie weet hebben ze the best time of their fucking lives in Calais.
2 reacties so far ↓
Annelies // 1 juli, 2008 bij 10:50 am
Nu, het zou kunnen dat die boot van Oostende naar Ramsgate enkel voor auto’s enzo was (er stond daar ergens “geen wandelaars”). Dus heb je misschien wel iets goed gedaan!
Alexander // 3 juli, 2008 bij 2:53 am
Als ik mag antwoorden op de eerste zin van je post: aan massa’s examens heb ik in mijn leven klaarblijkelijk een te goed gevoel overgehouden, want mijn punten vielen altijd tegen. Daarom heb ik me dit jaar na m’n laatste examen meteen ingeschreven voor de tweede zit. Bleek ik erdoor te zijn!
Dat terzijde – ik zou beter zelf een post schrijven – ook nog dit, over de trein. Ik zit vaak op de lijn Leuven-Louvain-la-neuve die ook langs Walibi passeert. Laatst keerden daarvandaan drie meisjes uit West-Vlaanderen. Toen ik opstapte in mijn boerendorp vroegen ze mij kwansuis of dit Leuven was. Verbijsterd zei ik ‘ja’ om te zien of ze echt zouden afstappen, tussen de koeien etc. Toen ze daartoe effectief aanstalten maakten riep ik maar snel ‘nee grapje’. Toen vonden ze me maar een gestoorde freak, zag ik. Conclusie: voor sommige West-Vlaamse meisjes is de universiteitsstad Leuven een negorij met één café, één straat en een wei met schapen.
Sorry voor het epistel. Daaraan deed je post me denken. Ik hoop dat die toeristen echt iets aan je gehad hebben.