Terwijl al drie van onze zeven, en op zaterdag zelfs acht, medewerkers op Werchter hun verslagen hebben doorgestuurd, staat mijn huidige fysieke toestand van vandaag het niet toe mijn eigen bijdragen tot een goed einde te brengen. Dus dan maar snel wat meer luchtige zaken…
Rock Werchter was vergeven van de Britten. Ik weet dat dit festival daar populair is, maar dit jaar hoorde je vaak meer Engels dan iets anders en ik heb hier niet op de taal waarin gezongen werd. Het is me al vaker opgevallen welke varkens Britten kunnen zijn. Plat, lomp, dronken. Gelukkig zijn ze dat meestal op zichzelf.
Ik heb nog nooit zo’n goede plaats gehad op een camping op een festival. Voor het eerst zat ik op A1, die een luxe te noemen is in vergelijking met enkele andere velden. ’s ochtends (enfin, ’s middags) kon je naar The Doghouse voor spek met eieren; wie het kon gebruiken, had warm water of toiletten die je kan doorspoelen en de camping had zelfs zijn eigen secretariaat.
Zo’n festival valt of staat natuurlijk grotendeels door je gezelschap, dus een bedankje aan de fijne bende die mee was. Onze beatsman Seppe liet zich ontvallen ooit wel eens te willen vuurspuwen. Twee minuten later had hij een fakkel in de hand en olie in zijn mond. Het is eens wat anders dan een theelichtje.
Zoals elk jaar is de laatste avond op zo’n camping een opeenhoping van testosteron en heerst er een grimmige, zelfs ware apocalyptische sfeer. Op ons gedeelte van A1 viel het nog mee dit jaar, al waren de Jackass-toestanden die sommigen uithaalden behoorlijk dwaas en onverantwoord storend en gevaarlijk voor mensen die wel verkozen te slapen (en voor zichzelf uiteraard). Bende kinders.
