“Headphone neemt je mee op sleeptouw in een muzikale onderwaterwereld”*** DE MORGEN“Complex en tegelijk geniaal in zijn eenvoud”****METRO“Een voltreffer!”*** ½ GAZET VAN ANTWERPEN“Beklijvend en intrigerend.”***½ STAGE
In de nieuwsbrief van de fijne band waarvan hierboven sprake staan deze vier korte citaten. Wat valt eraan op? Het zijn vier logische citaten, dus hier niets speciaals. De Morgen, GVA, Stage Magazine: oké. De Morgen, het meest toonaangevende van de vier vermelde bladen is wel wat van zijn geloofwaardigheid verloren, waarbij vooral ene BS het moet ontgelden – er is zelfs een Facebookgroep Start Beenhaut, maar het is een goede zet om aan te tonen dat uw plaat in DM een recensie kreeg, ook al geeft het citaat in kwestie geen waardeoordeel mee. Neen, wat me het meest stoort, is het citaat van Metro. Sinds wanneer is fucking Metro een toonaangevend (muziek)medium? Waarom niet de Streekkrant gaan citeren of een of ander schoolkrantje? Kijk, Metro is een concept dat werkt, zoniet was het al lang failliet geweest, maar sterke journalistiek is het helemaal niet. Dat is niet zo verwonderlijk als je bijna geen journalisten hebt (want hoe zouden ze die betalen?). Het valt me ook op dat Metro de mogelijkheid heeft grote namen in de film- en (in mindere mate) de muziekwereld te interviewen. Dat er nog eens bij. En neen, ik ben niet gefrustreerd omdat ik zelf die plaat heb gerecenseerd, al is het me hierdoor wel harder opgevallen.
Wat me ook opviel vandaag in de titel van een liverecensie van de Standaard vandaag: Zen-avond met Leonard Cohen. Datzelfde woordje, zen, heeft De Morgen (of was het De Standaard) ook gebruikt in hun Sigur Rós-recensie van Werchter. Wat heeft het boeddhisme nu met die optredens te maken? Komaan jongens, steek die zen eens terug vanwaar het komt.
