Inderdaad, het is hier nogal stil. En ik weet niet of daar snel verandering in zal komen. Om uw bezoek toch een beetje nuttig te maken, deze uitnodiging naar een blog die wél interessant is: Sherman, een erg getalenteerde maar voorlopig nog behoorlijk onbekende singer-songwriter uit Gent, is twee weken geleden verhuisd naar Londen om er zijn droomcarrière op te bouwen. Van de bodem tot de top is het plan. Elke week maakt hij een overzicht van zijn voorbije 7 dagen en het blijkt dat hij niet slecht begonnen is. Zet hier een filmcrew achter en met een beetje geluk heb je prima cinemamateriaal. Voorlopig is het nog wat bescheidener.

Succes, Steven!

Sherman

Shearman in Londen week 1
Shearman in Londen week 2

maandag: gitaarles
dinsdag: clubkampioenschap schaakclub Gent (om de twee weken)
woensdag: notenleer
donderdag: pianoles
vrijdag: clubavond schaakclub Zottegem
zaterdag: kindjes schaakles geven (voormiddag), repeteren met band (om de twee weken)
zondag: competitie schaken (om de twee weken)

Ik voel me een negenjarige, al deed ik op die leeftijd niets anders dan tv kijken.

En dan moet ik nog pinten pakken, concerten bezoeken, een thuiscursus marketing volgen, recensies schrijven, de website updaten en dagelijks mijn instrumenten bespelen. Misschien die schilder-, fotografie-, zang- en kookcursus nog wat uitstellen.

Oordeel zelf!

Ik heb mijn Gentse Feesten beëindigd met Renée. Renée – voluit Renée Sys – is een jazzy singer-songwriter die ik via haar vi.be heb leren kennen en die ik twee weken geleden al eens zag op de songwedstrijd Het Groot Geweld. Daar werd ze terecht laureaat in een wedstrijd die gewonnen werd door Steven H, al had ik veel liever Dirty Vicky zien winnen. Soit, Renée had een set van een uur in het jazzcafé Minor Swing en had een band mee. Haar songs wegen vaak nog te licht door en ze maakt nog regelmatig de fout bepaalde thema’s te veel uit te spinnen, maar ze heeft een goed in het oor liggende stem, een aantal catchy nummers en weet hoe ze een publiek moet bespelen. Nu nog wat meer karakter in die songs stoppen ze ze komt er wel.

Ik heb naast een van haar allereerste 15 gratis cd-r’s gegrepen – ik had er 5 euro voor over, Renée .

Hier is ze, in videoformaat, met het nummer Fish Kiss. Binnenkort te aanschouwen op Theater Aan Zee!

monster

Monsters of Folk – comprised of Bright Eyes’ Conor Oberst and Mike Mogis, My Morning Jacket’s Jim James and singer/songwriter M.Ward – will be releasing their first collaborative album on September 22nd.  The self-titled effort was recorded in Malibu, CA and Omaha, NE, and produced by Mike Mogis.  Although these critically acclaimed artists have shared the stage before, this album marks their first recorded output as a band.  The record will be released in North America on Shangri-La Music, and internationally on Rough Trade (UK/Europe), Spunk Records (Australia/New Zealand) and P-Vine Records (Japan).

All four members play every instrument on the album, supplying everything from drum kills to cascading backing vocals.  The songs – some road-worn fables, some intimate and intricate with electronic elements, some woozy and sun-soaked – are everything one expects from these four musical minds collaborating together.  The album exudes a warm, organic spaciousness, filled by brilliant choruses, intoxicating harmonies and effortless melodies, as each member brings his own strengths to the table to create one perfect whole.

Ik ben op een video gestoten waarin Filip Saerens, hoofdredacteur van RifRaf aan het woord is. De video was blijkbaar een afstudeerproject aan de Arteveldehogeschool van vorig academiejaar. Volgens de maker gaat de video over “de (mogelijke) ondergang van gedrukte muziekmagazines en de ‘boom’ van zulke magazines online”. Saerens heeft maar één hoofdreden waarom al die muziekwebsites er zijn: money…

Het zou me verbazen mocht een van de bestaande muziekwebzines ooit ‘1.500 euro’ hebben neergelegd om hun website te laten bouwen. Ik zou niet weten waar wij dat geld zouden moeten halen. Anderzijds, voor een deftige website heb je een pak meer nodig dan dat. En RifRaf heeft een maandelijks budget dat hoger ligt dan 20.000 euro. Dat is niet weinig.

Iemand mijn nieuwe hond Hugo al gezien?

Hugo, melk drinkend op mijn hand

Plots moest iedereen een Wii hebben. Het werd ook cool om te gamen want voor het eerst verschoof de aandacht zich van individuele tamzakkerij naar collectieve lichaamsbeweging. Hele gezinnen stonden met controllers in hun handen, klaar om hun fitheid op de proef te stellen. Microsoft (XBox) en Sony (Playstation) hebben die plotse voorsprong van Nintendo (Wii) met lede ogen gevolgd en kijk, een nieuwe evolutie uit het XBox-kamp dient zich aan. Kijk maar naar het filmpje hieronder, dat toont hoe XBox de grenzen opnieuw een stuk verlegt:

Uit diezelfde gamewereld is jullie uiteraard de lancering van Beatles Rock Band niet ontgaan. Geen idee of het zo leuk zal blijken als het er op de trailer uit ziet, maar… wow.

Ach ja, op de duur gaat het ook allemaal vervelen natuurlijk. En dan sta je daar met je pas aangekochte Playstation-gitaar, want een console alleen is voor dit spel niet voldoende. Edoch, wie dit in zijn bezit krijgt, ik wil het wel eens komen testen.

Wie de debuut-ep van Penguins Know Why nog niet in zijn bezit heeft en daar iets aan wil veranderen: ze bieden hem vanaf vandaag gratis via hun blog aan. Hierheen!

Ik heb ze leren kennen via Rock Ahoy, het fijne piratenprogramma van Katia Vlerick op zondagmiddag (StuBru). Ik heb me na het beluisteren van onderstaand nummer hun nieuwe plaat, Primary Colours, aangeschaft en dat heeft me nog niet gespeten. Vooral de eerste helft is zalig en haalt alle leuke dingen uit de jaren tachtig naar boven. Oordeel vooral zelf!

The Horrors – Who Can Say