“In Gent zijn zaterdagavond de plannen voorgesteld voor het museumplein tussen het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (SMAK) en het Museum voor Schone Kunsten (MSK).” (De Morgen)
Dat plein bevindt zich op twintig meter van mijn appartement. Het plan is om tegen 2013 alles klaar te hebben, honderd jaar na de wereldtentoonstelling van Gent op die locatie. De wat?! Een mens kan niet alles uit zijn geschiedenislessen onthouden, maar blijkbaar was er een heuse wereldtentoonstelling aan mijn deur in 1913. Even voor de Groote Oorlog waren het blijkbaar vooral de Fransen en Duitsers, die elkaar een beetje kwamen pesten in Gent, alsook hun deel van de locale bevolking steunen (Nederlandstaligen vs Franstaligen).
Er zijn een aantal boeiende foto’s te vinden van de wereldtentoonstelling, maar deze spreekt meest tot de verbeelding:
Er staat in dat fantastische taaltje: De Eereplaats (en het Paleis der schoone Künsten). Geen ongewone vraag lijkt me: “waar the fuck bevinden zich die gebouwen nu want ik heb die in al die jaren nog nooit in Gent gezien”. Wouter Brauns weet raad in zijn amusant geschreven ‘De flop van 1913‘:
De wereldtentoonstelling duurde van april tot november 1913 en trok honderdduizenden toeschouwers. De expo strekte zich uit van het Citadelpark tot de wijk Sint-Pietersaalst, waar in de jaren ’20 het Miljoenenkwartier zou verrijzen. Op een oppervlakte van 125 hectare verscheen in enkele maanden tijd een kleine stad, op het eerste gezicht gebouwd voor de eeuwigheid. In werkelijkheid ging het om façadearchitectuur die bijna uitsluitend bestond uit pleister en hout. Het mag dus niet verwonderen dat grote delen van de tentoonstelling in vlammen opgingen.
Verder in zijn artikel: over onzedige Gentse vrouwen en de Senegalezen, over de dood van een van de Igorotindianen en hoe de wereldtentoonstelling onlangs nog (en misschien nog steeds?) voor discussie zorgde in de Gentse gemeenteraad. Boeiend!
- had ik vorige week een drukke concertweek van vijf avonden op zeven (1-2-3-4-5), goed voor een totaal van twintig optredens, waaronder twee avonden Domino en twee avonden Dunkfestival. Drie performances die opvielen in het pak: (1) William Elliott Whitmore die een bijna vergeten folk/country/blues speelt. Klik hier voor een liveversie van ‘Old Devils’, waarmee hij zijn set in AB afsloot. / (2) de neo-psychedelische rock van het trio Mi Ami. Dit is de beste livevideo die ik op YouTube vond. / (3) de freaky noiserock van HEALTH. Video van ‘Crimewave’.
- wil ik bij Poppunt als vrijwilliger gaan werken (en vindt Poppunt dat oké), maar heb ik nog de toestemming van de RVA nodig (omdat het niet wenselijk zou zijn mijn werkloosheidsuitkering hierdoor te verliezen). Dit kan blijkbaar via formulier C45B. Voor alles is een formulier in België. Duimen dat ze daar gewillig zijn. Een stage bleek sowieso uitgesloten want kan enkel in het kader van een opleiding.
- heb ik een cursus HTML achter de kiezen en ben ik aan een cursus verkooptechnieken begonnen. Dan nog gratis en op mijn eigen bureau (dankzij Webleren van de VDAB).
- heb ik na de gouden tip van Boleuzia ‘The Road’ van Cormac McCarthy gelezen en over de hele lijn schitterend bevonden. Al lijkt het me eerder een mannen-boek.
- ben ik een dag naar Bredene geweest op uitnodiging van een ex-collega en kwam ik tot de vaststelling dat ik de zee en alles errond steeds fascinerender begin te vinden. Een tweetal jaar geleden deed het me niets.
- heb ik enkele dagen bijna alleen maar naar Scary Mansion geluisterd. Dit is het project rond Leah Hayes, dat wel heel hard ruikt naar de vroege Cat Power. Haar debuutalbum is niet wereldschokkend, al bevat het enkele songs waar ik voor smelt. ‘Captin’ bevoorbeeld:
- The Illusionist (***1/2): ‘The Prestige’, die andere tovenaarsfilm die ongeveer tegelijk in de zalen verscheen (met een rol voor David Bowie), heb ik destijds in de bioscoop gezien. Deze nu voor het eerst. The Illusionist heeft een sterk (liefdes)verhaal in een verbluffend weergegeven historische setting (Oostenrijk-Hongarije, begin 20e eeuw). Mooi.
- The Crow (**1/2): kan het nog donkerder dan dit? Eric Draven – niet te verwarren met Eric Craven – komt terug uit de dood en wil wraak op de moordenaars van hem en zijn vriendin. En toch geen goedkope zombiefilm!
- New York Doll (***1/2): documentaire over het schrijnende leven van Arthur ‘Killer’ Kane, (ex-)bassist van The New York Dolls. Had ik dit eerder gezien, ik was zeker naar hun optreden in Handelsbeurs geweest, twee jaar geleden, al was Kane er toen niet meer bij. Kwadratuur had toen zelfs een interview met gitarist Sylvain Sylvain.
- Troy (***): de Ilias meets Hollywood. Vermakelijk. Heeft zijn goede punten, al zijn Orlando en Diane daar geen van.
- Elizabeth: The Golden Age (***): interessante periode, al is deze film maar los gebaseerd op hoe het er echt aan toe ging (wat ik ook maar weet dankzij Wikipedia). Sterke decors, wat wel noodzakelijk is voor zo’n film uiteraard. Heb de eerste nog niet gezien. Er komt nog een derde.
- El Laberinto del Fauno (****): menselijkheid, onmenselijkheid en donkere fantasiewereld in fascistisch Spanje. Sterk.
- Die Fälscher (****): morele dilemma’s in een concentratiekamp. Joden helpen de nazi’s de Britse (en Amerikaanse) economie te ondermijnen. Hard.
- The Idiots (***): de 2e Dogma ‘95 film. Mensen doen zich voor als mentaal gestoorden om de idioot in zichzelf los te maken. Weet niet goed of ik dit goed of slecht moet vinden. Controversieel ontvangen uiteraard.
Twee video’s van de week! (omdat ik er de vorige 29 weken geen gepost heb)
Marissa Nadler – Ghosts and Lovers
Marissa is al aan haar vierde album toe en ‘Little Hells’ (review) is opnieuw bijzonder de moeite, vooral als je een beetje van folk houdt. Ik heb ze nog nooit live gezien maar daar komt op 1 mei verandering in. Het sterkste nummer op ‘Little Hells’ heet ‘Ghosts and Lovers’. Dit is een liveversie, een stuk eenvoudiger dan de albumversie…
The New Pornographers – Hey, Snow White
Jullie hebben hem wellicht al in de rekken zien liggen, of in de stereo-installatie gestopt, de schitterende Red Hot Compilation ‘Dark Was The Night’. The National, Arcade Fire, Sufjan Stevens, het staat er allemaal op. Uit de lange reeks hoogtepunten, is dit nummer niet uit mijn hoofd te krijgen. Het is een bewerking van een song van Daniel Bejar (van Destroyer), die zelf ook met de Pornographers heeft samengewerkt en nu onderdeel is van Swan Lake.
8 films – 8 dagen – 8 euro. Video Palace is the place to be. (althans zolang deze actie loopt)
Als je er dan toch 8 meeneemt, kan er best wat crap tussen zitten. In order of appearance:
Paprika
- 300 (1/2): zowat alles is lachwekkend slecht aan deze film. Behalve de trailer misschien.
- Fantastic Four 2 – Rise of the Silver Surfer (*): nog zwakker dan de eerste FF. Wat een flutverhaal. Ze hadden met die surfer toch veel meer kunnen doen. Wel grappig om Michael Chiklis als The Thing te zien wanneer je de hele week voordien naar The Shield hebt gekeken.
- Paprika (***): ik heb het niet zo voor anime maar dit is best een aangename trip doorheen dromen en hun invloed op de werkelijkheid.
- The Punisher (**): nog een Marvel-verfilming. Een beetje het Kill Bill-verhaal maar dan veel minder amusant.
- Elementarteilchen (***1/2): zeker geen slechte romanverfilming. Had wat natuurlijker overgekomen in het Frans, maar kom.
- Les Invasions Barbares (****): sterk verhaal, licht filosofisch, een film die je meerdere keren wil bekijken.
- Spiderman 3 (*): rotslecht. Die Maguire kan echt niet acteren. Duidelijk zwakker dan de eerste twee.
- Persepolis (****): het leven van Marjane Satrapi. Originele geschiedenisles.
… heb ik genoten van Kraakpand 2.3 in Handelsbeurs. Vier bands (in dit geval Steak Number Eight, Ella Ray, De Anale Fase en Wave) staan tegelijk in een halve cirkel. Het publiek zit aan tafeltjes. Dirk Blanchart praat/zingt de avond aan elkaar. Goddeau maakt opnames voor hun nieuwe goddeau.tv-project. Mooi allemaal. De vier bands brachten elk een totaal ander genre (respectievelijk sludge, jazzy soul, Nederlandstalige minimal, oasispop) en wisselden nummer per nummer af. De editie van 18 april: Rye Jehu, Sienna Dahlen, Lick My Click en The Ideal Husband. Nog meer uitkijken wordt het naar de vierde editie (23/05) met The Go Find, Tom Pintens, Tom Wolf en Luk Van Acker.
…ben ik meer dan een uur onder narcose geweest tijdens een operatie aan mijn linkeroog. Het ziet er een week later nog altijd niet uit maar dat is gelukkig tijdelijk. Met dank aan mijn privéverpleegster die het een hele week verzorgd heeft. Dat ademhalingsapparaat op je mond krijgen, blijft toch een bevreemdende ervaring.
… ben ik met gemengde gevoelens teruggekomen van Animal Collective, al lag dat in de lijn van de verwachtingen. Er is niets mis met een beetje melodie af en toe.
… heb ik het meest aangename sollicitatiegesprek ooit achter de rug (al was het met een bloeddoorlopen, half dichtgeknepen linkeroog). Toen ik moest wachten, kwamen achtereenvolgens Sigur Rós en Cat Power uit een bureau. Niet in real life maar in audio/albumformaat. Het gaat hier ook om een van de meest aantrekkelijke jobs die ik me kan inbeelden (persverantwoordelijke bij EMI), maar de concurrentie is vast hard. Nuja, ik ben dat ook .
… heeft onze eerst ploeg (schaakcompetitie) gisteren op een haar na de promotie naar tweede klasse gemist in een situatie die niet meer kon mislukken. Ach, we hebben de champagne toch opgedronken.
Tussen het versturen van sollicitatiebrieven door – ik haat dat echt – heb ik mijn eerste Murakami uit. Het is zeer lang geleden dat ik 600 pagina’s zo snel heb doorbladerd. Kafka on the Shore is echt zo fantastisch als de titel doet vermoeden. Snel om een nieuwe geweest (After Dark) om de Murakami-stroom niet te verliezen.
Het is niet zo evident te zeggen wat ik er net zo fantastisch aan vind. De half-magische wereld en sfeerschepping wellicht. De sterke dubbele plotlijn. De erg intrigerende thema’s. Alles eigenlijk .
Ik heb gisteren Google Earth op mijn pc geïnstalleerd en ik moet zeggen, ik vind dat plezant. Je hebt onze wereldbol (of Mars) ter beschikking en je gaat kijken waar je wil. Tot op straatniveau. Niet alles is even gedetailleerd. Brussel is bijvoorbeeld een stuk scherper dan Gent en het zijn vooral de echt scherpe delen op die wereld die het interessant maken. Zo is het leuk om snel eens te gaan kijken naar de locaties van je voorgaande reizen en naar de plaatsen op zoek te gaan die je er bezocht hebt. Het hele gedoe zit boordevol door gebruikers ingebrachte foto’s en informatie. Een beetje de natte droom van elke aardrijkskundeleraar. Ik vind het ook plezant om lukraak op iets in te zoomen, zoals een mini-eiland of de opbouw van steden te bekijken. Het hoofdpersonage van de roman die ik aan het doorbladeren ben, bevindt zich voornamelijk in Takamatsu (Japan). Even intikken en je zweeft boven de stad.
En zo heb ik weer voor twee dagen een bezigheid gevonden. If it keeps you going…
Britain, Britain, Britain. Why would you ever want to leave? Anybody who goes on holiday abroad is a traitor! I bloody love it here! Bloody love it! We produce the best films, the finest cuisines and our dogs are relatively rabies free. We have fathers of 13 years old, who have never even heard of the word ‘financially’. We have other fathers of 14 or maybe 9 who claim to be the real fathers. And this is all thanks to the peoples of Britain. I love Britain so much that everyday I sacrifice a child in honour of it. So thank the Lord, who incidentally is British, for the great things he has brought to this land.
Ben net terug van een interview met Bram Vanparys (of The Bony King Of Nowhere). Heb al een aantal keer naar hun binnen twee weken te verschijnen debuutplaat ‘Alas My Love’ kunnen luisteren.
Het komt niet geheel onverwacht maar … damn. This is good stuff .
.
